Kame's Blog

Intermezzo

2011-05-22T15:00:00.003+01:00

Korte oefening op schrijfstijl ^^ commentaar is welkom.

De vaas ging de vuilnisbak in, en verwerd tot een modern kunstwerk van zompige bloemen en kleurige scherven. Dat het onnodig was ook de vaas weg te gooien besefte ze wel, maar Sarah moest érgens blijf met haar woede. Mocht de klootzak die haar toorn opriep aanwezig geweest zijn, zou hij ze naar z'n hoofd gekregen hebben. Hij was er niet, en ging waarschijnlijk niet meer opdagen ook. Ze keek naar haar handen, die nog natrilden van haar uitbarsting, en voelde een steek van weemoedigheid in haar borst. "Hij is weg" prevelde ze, en zakte neer op haar knieën. Waarom ze daar zo van slag van was, kon ze zelf niet bevatten. Het was nu eenmaal zo. Naamloze gedachten tolden rond tussen haren oren en reduceerden haar denkvermogen tot dat van een vijfjarige. Tranen biggelden langzaam langs haar wangen, maar ze was te beroerd om zich te fatsoeneren.

Enige tijd later raapte ze zichzelf bijeen en stond op. De koffie in de thermoskan was lauw. Dat gaf niet, zolang haar hersenen maar terug begonnen te functioneren. Dat was hoe dan ook maar een kwestie van tijd. Hij zou boeten, daar ging ze op toezien.

Nieuwtje

2011-02-20T21:15:00.002Z

Een eind geleden dat ik nog gepost heb op deze blog, en het is vooral omdat ik de taak kreeg van mijn bibliotheekopleiding dat ik nog een stukje plaats. De volgende tekst is van het project(je) waar ik tot op heden mee bezig ben ^^ Op dit moment heb ik nog geen bruikbare titel, hoewel ik al een heel stuk uitgewerkt heb van dit (engelstalige) verhaal. Enjoy!

“What I know to be true has never happened. It's a paradox a time traveller is confronted with if he changes what has never actually been. Of course the events described here actually occurred at some point, yet that point got lost when I came to solve the problem I came to solve. While executing the solution to the problem, the problem itself never needed solving in the first place, so I actually never did anything. But still... I did do something, which is the entire point, I think.”
John Abercrombie

It was two o'clock in the afternoon, and three people left a local pub in Ashton. The first was an elderly woman running a shoe store down the street. Her business was running fine without her, so going for a drink (or five) and socialising with the unemployed, the retired, and folks who had nothing better to do on a Thursday afternoon, such as her, seemed like a jolly good thing to do. She however, unwittingly, is of no importance to the course of this story. The two gents right behind her, who were still in a casual conversation as they left the establishment, were of significance.

The first man, a tall bloke wearing a red blazer screaming horror at itself, strode to his motorcycle, put on his equally hideous green helmet, let the engine of his Buell Lightning roar, and drove away into the distance. The time traveller followed in his own particular means of transportation, and sauntered to the nearest bus stop. He knew where the man was headed, but only in part because he spent the last hour talking to him over a beer in the The Eagle and Child. There was something off with Adrian, or rather, the pattern he was following. No-one in his right mind would ever make such a monstrous combination of clothes and helmet, it just wasn't natural. John had seen his share of anomalies in the past few months, and measured by the extremities of the incursions, he knew where to go. Pleased he made some notes about his findings, and remained his silent self, while waiting for his bus to Kirkwoodshire. He was closing in on his inevitable destination, although the sense of impending doom was lashing out at him. His gift couldn't prevent that from happening.

“Please, come in!” the crackling voice answered George Best, and the gate opened with the sound of screaming metal only bad maintenance could muster. The grey Aston Martin slowly approached the mansion down the road, because that was how real estate agents did it. The view was simply magnificent. Budding roses in flowerbeds carefully groomed, hedges so straight as if they were trimmed this very day. Even the leaves on the trees waved in an inviting way, not dismissively as ordinary trees did. An opportunity in the making, George pondered. Parking right in front of the door, he saw the landowner waiting for him, who was demonstrating a ferociously bad case of a moustache, and greedy eyes gleaming from under his eyebrows.
“Please, come in!” Manfred Sullivan exclaimed, and they shook hands. Although it wasn't a crackling voice, George was sure it was the same as that of the speaker near the gate. Whether this man knew more than the three words he uttered twice already, or his vocabulary was limited to this, he would soon find out.

Upon entering the mansion, it became obvious to the real estate agent that the large part of it wasn't occupied by anyone, or they simply didn't touch anything there. The rooms looked well tended to, yet dust was gathering on every horizontal surface. Sullivan took George's coat and put it on the hall stand. “You can call me Manny by the way. It's how everyone calls me, and I don't mind at all.” he told George with a grin. The agent nodded, but kept to his ways. “Well Mr. Sullivan, the hallway seems quite lovely, but can we move on? I'm a very busy man, and I do have other appointments.” Manfred squinted, as if he didn't understand what was said just now, but turned around and graciously opened the door into the next room.

George looked around, surprised at the openness of the rooms they encountered. Sunlight shone through the windows and made everything seem warm and cosy. Sullivan in the meantime, was babbling on about every little thing he experienced there. “This is where my aunty used to knit clothes while I was playing with my lego's.” he chuckled, although the funny part escaped George's mind. Nonetheless he gave the man a friendly smile. Real estate agents could smile about anything a client told them, they only had to think about all the money they were going to make by selling their property for them. “Such a shame she went mad, although she'd never been quite normal.” Sullivan said to no-one in particular, “those dreamy eyes of hers must have been a sign.” He shrugged. “Anyway, let's move on then.” he said cheerfully. George frowned slightly, looking very interested all of a sudden, but the man's head was slowly being encompassed by a giant shimmering golden coin, framing his face like an aureola.

Walking through one of the hallways, they noticed a scraping sound coming from above them. The real estate agent looked up to the ceiling. “Mr. Sullivan, is there anything going on upstairs?” George asked. Manfred halted. “Well, there probably is. I think our tenant is at it again. Friendly chap, but he has the most unusual 'hobby' of rearranging the furniture, and then moving it back where it originally was. Works at the local one hour photo. I keep on renting him a room, but the large part of the mansion is off limits to him.”

George scraped his chin, feeling uncomfortable. The thing he'd like to do most of all at that time was jump out of the nearest window, run to his car, trash the gate, and drive straight back into the safe environment of London. Not that London was safe, but at least you had an idea of what was going on, most of the time anyway. Finding a clue about what the catch was always made him look for the closest door out of there. He shivered. Two people seemingly going mad under the same roof, unrelated to eachother? Unlikely. He'd need to do some research to see if there were any chemical plants settled here, or if the mansion was built on top of Indian burial grounds. George decided to skip the last one. Getting back his composure, he came to the conclusion that he didn't care much for such issues. He wasn't planning on living here himself, so whatever the problem, as long as he could hide it, there were no doubts about continuing.

“Let's see what Dennis is up to.” Manfred winked, and headed towards the broad wooden stairs at the end of the hallway. The agent caught up with him, doing his best to keep a smile on his face, but failed as an excruciating squeeking noise was heard, followed by a bang that was felt right through the floorboards. Sullivan yelped. “Damn that blasphemous brat!” he yelled, and rushed up the stairs. “Now what's the meaning of all this?” he bawled as he started pulling the doorknob. Obviously it was locked, but Sullivan just kept on pulling, apparently trying to pull the door out of its hinges. George Best approached the landlord, put his hand on the man's shoulder, and said: “Should I come back another time perhaps?” Manfred turned towards him, releasing the doorknob. “No, no, it's alright.” he stammered, “this happens once in a while here, nothing to worry about.” then a tinging sound came through the door, and all went quiet. George frowned. Then two more were heard in rapid succession. Sullivan grumbled, clearly aggravated he had to meet this kind of trouble while he was preparing to sell 'his' mansion. He plucked at his moustache, and then fished out a monstrously large keyring out of his pocket. George had no idea how he fitted it in his pocket. Turning the key inside the lock, Sullivan made an even bigger fool of himself, since the door wasn't actually locked. He opened the door, and all went still. Dennis, a frail looking lad in his mid-twenties, looked up from besides a table he was obviously moving somewhere. For a second the boy looked startled and confused. When he recognized Manfred Sullivan with an angry look on his face, and saw the white knuckles clasping the keyring, he ran through his blonde hair with his hair and said: “Good morning! Sorry about the noise, I was just moving some furniture into place.” And furniture there was. Cupboards, tables, a bed in the corner, a closet with mirrors, a standing mirror next to it, a vase on a pedestal, and it went on. How this Dennis-fellow got from one end of the room to the other puzzled the real estate agent. It wasn't really a mystery why he acquired the habit of moving around his furniture so many times, there was just too much of it in the room. Why that was did seem odd though. Meanwhile, as George was observing the room, Sullivan looked down and sighed at the sight of the floorboards. He knelt and felt the scratches on the parquet. They had seemingly multiplied since the last time he was there. The real estate agent coughed, “I believe we should leave the tenant to his business, so we can finish up our tour, don't you say?” he suggested. “I suppose you're right” Manfred grumbled, “but Dennis, I'd like to ask you... again... not to move everything around so much and cause such a rumpus.” The tenant glanced at the damaged bit of floor in front of Sullivan and frowned, as if he hadn't noticed the scratches before. “I'm really sorry, Mr. Sullivan, I'll be careful not to cause any more trouble for you.” he said hesitantly, keeping his eyes on what lay before Manfred's feet. “Alright then, I'll keep you to your promise!” Sullivan enunciated, and turned to the agent. “I suggest we look at the other rooms on this storey, and then move on to our wine cellar. Perhaps we can crack open a bottle and discuss a suitable price to sell this place.” “That would be nice, although I’d like a peak in the garden before we indulge in a drink.” George smiled. A fine wine was always welcome in his profession. “Couldn't agree more. Nearly forgot there's more to the property than the building. Albeit hard to miss now that you mention it.” he chuckled. They said goodbye to the tenant, who was still looking around the room for damaged pieces of parquet. The proposed alcohol seemed more and more favourable by George the more time he spent with Sullivan, but so did smashing his head into a supporting wall. The one he was walking passed looked nice.

Dennnis Long sat down at his desk, and made note of what happened in his journal.

“It happened again. Why? I still don't know, but every time I feel like I'm getting closer. Something in this room just doesn't feel right. “I” don't feel right. When Sullivan and that real estate agent entered my room, I had no idea why I was moving furniture. The memories seem to have just disappeared. Perhaps I was moving furniture for some particular reason, then forgot why I was moving it, then started moving it all back since it seemed all out of place, and then couldn't remember that I was moving furniture back because I forgot why I was moving it in the first place. It's either that, or something took over my body and started moving things in my stead. Sullivan must have yammered about this about seven times, but I can't even begin to guess how many times it actually was. Maybe the old hag had a reason to put me into THIS particular room. Never fully understood that woman. Could have been she was mad already, or the fact she's a woman. Not that much of a difference if you ask me. Still haven't met one that doesn't downright scares me.”

He shut the journal and moved on to his newspaper, getting a strange deja vu while reading the articles. Looking up to his watch, he made note of the time. 10am on the dot, still three hours to get to work and sit around there doing very little useful. Would his boss even notice if he didn't show up today? In the periphery of his vision he noticed something odd. The scratches on the floor, they weren't random. It was fairly obvious each piece was moved in the same direction over and over again. Back and forth without exception. And then it hit him, for the nth time, but to him it felt very much like the first. Something was under the floorboards, something he wasn't supposed to find, or else he would have uncovered it already. This time would be different, if he found out where he went wrong, and what actually happened when it did. He would break the pattern and solve the riddle that eluded him for all this time. “But how?” he sighed, because if he didn't know what he did wrong, he'd be bound to make the same mistake all over again. “First things first” he finally grumbled, opened the left drawer of his desk, and took out a sheet of paper. A plan slowly unfolded.

untitled

2010-12-18T22:24:00.002Z

Untitled

The winds turn wild, roar in my ears
the feeling so distant, the cold so near
still I can't, forget what is
or moreover, what is no more

My feet go numb, as I remain
outside, where I stand and stay
myself to blame, curse to shame
and still no tears, run down my face

To crave and long for, what isn't mine
behold the burden, that isn't mine
stand on my heels, never to kneel
not a drop, that I can feel

The days go by, can't help but fight
for what isn't mine to have at night
no more this life has ever been
yet still there's hope, the end's not near.

gedicht

2010-08-12T12:48:00.003+01:00

Seagulls sail the winds,
grey with white rimmed wings,
caressing the salty air,
pregnant with moist,
filled with rains to come.

An English drunk sings Elvis-songs,
says hello to all who walk, pass by,
and I don't pity him, he's having fun,
while I just sit, on a bench in Ostend,
Feelings brewing with ferocity to come,
like the sea spits out its waves,
with layer after layer, cessation not a care,
yet I myself do care, although there is no point,
the storms that rush inside me,
aren't mine to calm.

And so I sit there, on a bench in Ostend,
wishing I was drunk, singing a happy Elvis-song

Gedicht

2010-04-01T00:03:00.003+01:00

Uit de losse pols, hoewel die af en toe wel durft te kraken ^^

Crust

Flowers bloom in spring's embrace,
warmed by the touch of a strengthening sun,
enchanted by its light they grow and flourish,
nourished by a breathing soil,

They live and prosper,
whimper when time's not right,
an earth that moves cannot remain,
a home for all, but specks of rain,

Ever changing, in whims and gashes,
folds that heal and rocks that shatter,
ever changing, under an endless sky,
a blanket for a sleeping god.

Gedicht

2010-03-01T13:39:00.004Z

Een side-project houdt me er een beetje van om veel te posten, maar hier is alvast een kleintje ^^

A doorknob blinks
as a ray of golden sunlight
makes it shimmer, shine
and gleam until it hurts the eye

The doorknob winks
as its very existence
is an invitation
waiting for acceptance

The door is shut
there is no key
thought of what could be
is without warrant, but free

Gedicht

2010-02-03T21:11:00.003Z

Nog maar eentje ^^

Silence was broken
in the light of razorsharp madness
instinct which was flawless
fails to make decisive action
as a trembling hand signifies
passive action being
what unsatisfies the heart
that wants you to race through
a blinded rage and fight

kleine post ^^

2010-02-02T15:16:00.006Z

Iets kleins om mij te helpen de smaak terug te pakken te krijgen ^^ Hopelijk heb je er wat aan.

Schemer in het gewag
het draait en keert
maar onvermijdelijk en onverbiddelijk
het getij dat rolt en raast en grolt

Schaduw die niet is
en toont het ware gelaat
van onze moeder, onze vader
maar nee, niet ons kind

Blikkering die vager wordt
met tijd, een uur veranderlijk
wederkeer een woord voor eeuwigheid
zo waar, zo vals voor wij.

Gedicht

2008-05-05T12:45:00.003+01:00

Wederom een lange tijd sinds ik voor het laatst iets op mijn blog gezet heb, en dan is het nog niet een nieuw deeltje van Gemiste Kansen. Doch, misschien dat het wel aangenaam is om te lezen, en is het eerste gedicht sinds lange tijd die uit mijn spreekwoordelijke pen is gevloeid. Het is lichtjes gebaseerd op het werk van John Keats, een Engelse dichter wiens werk me altijd heeft gefascineerd. Het stukje kan wat moeilijk overkomen voor iemand die zijn/haar Engels niet goed beheerst, doch mij kan het niet schelen, ik schrijf wat ik wil :p have fun ^^

Of Guilt and Love

As terror subsides, your vague reflection passed me by
galvanized I flee to dreams, where worries needn't be
a solemn thought becomes my being, my fear a distant memory
yet I tremble for what I feel is mending, a pain, a tear, misogyny

I count my fingers and the days, but craving you does never fade
a mind reluctant to admit, my limbs show signs without my merit
stretch my arm to catch the wind, for it knows that I have sinned
there is nothing left behind, but a soothing whiff, divinity

Every time I must recall, but push away events so cold
why denial is truths' forgery, it had been but could not be
real a moment, all was well, all illusions as I dwelled
no absolution without knowing, yet guilt made reason futile

Gemiste Kansen 23

2008-04-03T14:13:00.003+01:00

Terug van weggeweest. Wegens allerhande situaties en een ferme writersblock ingegeven door lamlendigheid lag Gemiste Kansen voor een heel eind stil. Nu komen er echter een aantal nieuwe deeltjes ^^. Hope you like it!

David was te goed voor de wereld, ondanks het feit dat de jongen buitengewoon afzichtelijk was. Het was alsof zijn aangezicht ineengeperst was, want zijn neus, mond, ogen en wenkbrauwen stonden ei zo na bovenop elkaar. Ik vermoedde dat God zijn inspiratie voor hem haalde bij Picasso. Enkel zijn oren stonden op de juiste plaats, hoewel die enkel te zien waren wanneer het winderig was. Een hoofd vol donkerbruin kroeshaar dat niet te bedwingen viel. Toch ging hij met een zekere waardigheid door het leven, en had hij veel vrienden. Altijd met een glimlach op het gezicht, tot in het mortuarium toe. Zijn ongeluk was tragisch, en vreemd genoeg belachelijk typisch. Na de laatste schooldag reden hij en Sarah naar huis met de fiets, enkel om omver gereden te worden door de schoolbus. Hij was dood voor hij de grond raakte. De chauffeur, die gedronken bleek te hebben, werd ontslagen, en een jaar later veroordeeld tot 4 jaar cel en een levenslang rijverbod. Na vijf dagen hing hij zich op aan zijn beddengoed. Dat laatste wou ik niet. Het deed niemand goed, en maakte het hele voorval enkel pijnlijker. Sarah was compleet van de kaart, en was wekenlang niet aan te spreken. Ik ging op bezoek, probeerde haar wat op te beuren, wat me zelden lukte. Die periode was de eerste keer dat ik Stephanie zag. Ze droeg een lichtblauw topje dat niet dik genoeg was om haar tepels te verbergen. Moest iemand me toen gezegd hebben dat ik er nog tussen ging wakker worden, ging ik die uitgelachen hebben. Niemand weet wat de toekomst brengt, behalve getuigen van Jehova en leden van UFO-sekten.

Economie bleek moeilijker te zijn dan ik anticipeerde. Toch bekroop een gevoel van gelatenheid me toen ik het lokaal verliet. Michiel stond al buiten te wachten op me, trappelend in de gang met een onaangestoken sigaret in de hand. Als hij zo naar nicotine snakte, kon hij gewoon buiten gewacht hebben, maar achteraf bleek dat hij gewoon compleet opgepept was door energiedrankjes en koffie. Alcohol, zo vond Michiel, zou hem wel goed doen. Met de fysiologie van de kerel zou het best wel kunnen kloppen dat een mengeling van pepmiddelen en bedwelmende stoffen hem goed zou doen, dacht ik. Met een snelle wandel door het spastische gedoe van mijn vriend kwamen we snel bij een terrasje aan de Korenmarkt. We klinkten op de goede afloop van de examens, en ik tuurde wat vanuit mijn stoeltje naar het volk dat passeerde. Mooie vrouwen, lelijke, hier en daar een kind, een meneer met een hoed op. Michiel ratelde aan één stuk door wat voor antwoorden hij gegeven had op ons examen economie, maar veel zin had ik niet om er nog veel over na te denken. Wat gebeurd is, is gebeurd, behalve als het niet gebeurd is. Het was hoe dan ook te laat om nog antwoorden te veranderen. Zuigend aan een rietje dat uit zijn bierglas stak, keek hij fronsend naar me op. Het fabeltje van het rietje was nog altijd de wereld niet uit, hoewel het al lang weerlegd was, maar als hij vond dat hij meer onder invloed kwam mocht hij dat gerust van me. Waarom hij fronste naar me begreep ik wel. Hij deed het terecht, want ik toonde niet bijster veel interesse in wat hij te zeggen had. Ik zei hem dan ook dat het laatste onderwerp dat ik nu wou aansnijden economie was.

Gemiste Kansen 22

2008-01-28T13:50:00.001Z

Deel 22, en in een paar dagen zal er nog wel een deeltje verschijnen. Veel pret ^^

Het einde van de examens was in zicht. De tijd was dus bijna gekomen om buiten mijn goelagarchipel te treden en de wereld te herontdekken. Nog één examen te gaan, en ik wou dat hij nog dagen van me verwijderd was. Wou ik al terugkeren naar dat sociale leven? Niet echt, maar het begon nu al aan me te trekken. Anton had al gebeld dit weekend om naar een optreden te gaan, en Michiel wou zich na het laatste examen eens bezatten met me. Ik stemde in, maar vooral vanwege morele verplichtingen, en er dus voor te zorgen dat niemand in het ziekenhuis belandde door idioot gedrag. Nog tweeëntwintig uur te gaan, en het oog van de orkaan trok aan me voorbij. Mijn cursus economie was uit de vergetelheid geraakt en lag nu op mijn bureau. Een echt bureau was het eigenlijk niet. Het bestond uit twee schragen en een grijsgeverfde deur, maar het voldeed aan de functie. Een voorziening van de huisjesmelker die zich voordeed als kotbaas. Blijkbaar begreep hij niet wat comfort betekende, en hetzelfde kon gezegd worden van isolatie en brandveiligheid. Om één of andere mysterieuze reden ging het brandalarm af vanaf het moment dat het aangezet werd, wat als gevolg had dat die altijd af stond, en verklaarde de kerel dat het gebouw onmogelijk kon afbranden, omdat het vol stond met gipsplaten. Toegegeven, er zijn betere materialen om een vuurtje te stoken dan met kalk, maar tapijt en hout zijn wel heel nuttig op dat vlak. Ofwel was hij dus een debiel, ofwel een lul die enkel geïnteresseerd was in het saldo van zijn bankrekening, met andere woorden, een autist met financiële vaardigheden. Ik gokte op beide.

De enkele uren blokwerk deden hun werk, en maakten dat ik mijn zorgen voor na de examens tijdelijk vergat. Wat zou ik zeggen wanneer ik Stephanie terugzag? Wat als haar vader me vanuit zijn auto opmerkte en ik zorgeloos langs straat wandelde? De vragen doken op van zodra ik de bijbel van de vrijemarktprincipes dichtklapte. Negen uur 's avonds, en mijn hoofd zat tjokvol formules die ik na twaalf uur de volgende dag me nooit meer moest herinneren. Ik griste mijn gsm van het bureausubstituut en bekeek wat van mijn berichtjes. Leuke berichtjes verwijderde ik zelden. Het was altijd leuk om de tijden te herinneren dat iemand van je hield, en zichzelf niet probeerde te doden vanaf je die enigszins beantwoordde. De minst leuke boodschappen stonden er soms ook nog in. Het oudste was drie jaar oud, en was van Sarah, die zei dat David verongelukt was. Ik overwoog niet om haar woorden ooit te wissen. Vrienden vergeet je nooit, behalve als iets je hoofd met hoge snelheid raakt, en dan nog. Traag liep ik het lijstje af, wiste enkele dingen die me niet meer deerden, maar liet de rest staan. Bijna aan het nieuwste bericht gekomen merkte ik dat Alea's bericht weg was. Vreemd, gezien ik me niet herinnerde het ooit gewist te hebben. Het kwam echter wel voor dat er dingen verdwenen, zonder dat ik wist waarom. De ene keer door de kuren van mijn gsm, ofwel omdat ik vergeten was dat ik het weggedaan had. Sommige mensen hebben een geheugen als een zeef, het mijne was een bodemloze emmer.

.pdf update Gemiste Kansen

2008-01-24T14:43:00.000Z

Ziehier de nieuwe .pdf, enkele spellingsfouten zijn eruit gehaald, maar er zullen er waarschijnlijk nog wel enkele zijn. Veel pret ermee :p

Gemiste Kansen 2008-01-24

Gemiste Kansen 21

2008-01-22T14:54:00.000Z

De examens zijn voorbij, dus heb ik wederom tijd om me met e-literaristische gedachten bezig te houden ^^. Het is van Kerstmis geleden dat ik nog gepost heb, maar hopelijk kan ik nu een tijd regelmatig posten. De .pdf met enkele verbeteringen komt morgen uit (vooral spelling, om de muggenzifters van dienst te zijn :p ) Veel pret en ajuinen althans met deel 21 van Gemiste Kansen!

Na wat te pintelieren op mijn eentje begon ik me ongemakkelijk te voelen. Geen bekenden buiten de uitbaatster, en die had het wat te druk om een babbeltje te slaan. Alleen is maar alleen, en alcohol zegt niet veel terug. Na een laatste grote slok stond ik op en ging naar buiten. Een groot toeval wie ik op dat moment zag passeren met de tram: “Charlotte het Gleufdier.” Ze keek in mijn richting en zwaaide als de paus in zijn pausmobiel, maar verdween even snel als ze gekomen was. Omdat het geen zin had om achter die tram aan te lopen zag ik ervan af om het te proberen. Wat zou ik zeggen? Ik kende haar van haar noch pluimen, en behalve het oogcontact, de glimlachjes en het mooie uiterlijk had ze niets dan slechte indrukken bij me nagelaten. Mijn hoofd zat nog propvol met Steph, dus wou ik de boel niet nog complexer maken. Op dit moment kón ik met niemand iets beginnen, zeker niet to die problemen opgelost waren. Wat deed dat mens trouwens op dit uur op de tram? Ik wist niet eens dat er nog reden om half twee.

De straatlichten gaven strakke vormen aan mijn schaduwen, die traag rond me heen bewogen, vervaagden en versterkten. Met al die zorgen om Stephanie, die al drie weken niets van zich had laten horen kreeg ik een lichte hoofdpijn. Stress, waarschijnlijk de enige reden waarom ik hoofdpijn kreeg. Na de deur opengewrongen te hebben beklom ik de trappen, poetste mijn tanden en ging slapen. De biersmaak was minder leuk dan die van Alea destijds.

Na een droomloze nacht werd ik verfrist wakker. De felle zon scheen in mijn gezicht, een truc die ik toepaste om vroeger op te staan, de gordijnen open laten. Liever dat dan wakker te schieten uit mijn slaap met het gepiep van mijn wekker. Na nog wat dommelen stond ik op en smeerde mezelf wat boterhammen met honing. De melk die naast de honingpot stond moest ik dringend eens weggooien. Waarom ik het me had aangeschaft was altijd een raadsel. Openen op de eerste dag, drie slokken nemen, en daarna staat het er zo lang dat ik de brik niet eens meer uitspoel voor ik hem weggooi. Het was niet het enige wat er te veel was in mijn kot. Er lag een hele hoop kleine flesjes champoo in de kast, overblijfselen van een hotelverblijf van m'n ouders. Niets verspillen, alles meenemen, was het motto van m'n moeder. Mijn haar was echter te lang om toe te komen met één flesje, dus moest ik er drie klaarzetten en zorgen dat ze niet omvielen en ik uitgleed in de douche. Dank u ma, echt! De herinnering aan een val in die douche was pijnlijk.

Gemiste Kansen 20

2007-12-24T12:55:00.000Z

Deel 20! Een klein nieuw deeltje om aan het geheel toe te voegen. Ik wou dat het meer was, en dat ik het vroeger op de blog gezet had, maar heden is het *werkwerkwerk* voor mij. Enjoy.

Pas na de laatste les van het semester begon ik aan mijn cursussen te leren. Het was een vreemde wereld waarin ik leefde. Mensen gaven je werk, denkend dat je niets anders te doen hebt, en dan kwam je er nog vijf tegen. Soms kreeg ik zin om ze te vragen hoeveel uren ze dachten dat er in een dag waren. Niet dat het zodanig druk was, maar ik was gesteld op mijn vrijetijd. Met alles wat er gebeurd was die laatste weken begon ik echter veel vroeger te leren. Het leek mijn motivatie wel goed te doen, maar de hele dag in je eigen rookwalm leven is niet aan te raden. De examens waren begonnen, ze gingen wonderwel, maar dat eeuwige gemis leek nadrukkelijker dan ooit. Ik besloot om tijdens het laatste weekend tijdens de examens eens uit te gaan. Drank, genezer van de ziel, ik verlangde ernaar.

Waarom moest het per se stortregenen midden juni, net op de dag dat ik voor een keer buiten kwam? De examenperiode was normaal gezien wel de mooiste tijd van het jaar, als je alleen naar het weer keek tenminste, maar dit was erover. Met een licht jasje dat al het water opzoog waar het mee in contact kwam, net zoals ik van plan was met bier, slenterde ik naar Den Draver. De bazin was net als altijd vriendelijk, hoewel mijn vest besloot om het water te lossen. Het onding liet ik maar achter aan de kapstok, hopelijk was die wat gedroogd wanneer ik terug naar huis ging. Er zat niemand dat ik kende, maar enkele mensen keken me wel aan door de waterige vertoning. Ze vermoedden misschien dat ik in een kanaaltje gezwommen had met mijn kleren aan. Het gebeurde regelmatig dat er iemand in viel, maar dat was ik alleszins niet van plan. Ik plantte me neer aan de toog en vroeg om een pint. Er was tijd om te mijmeren, te overpeinzen, te dromen.

Gemiste Kansen 19

2007-12-10T18:54:00.000Z

De laatste tijd komen de posts veel trager... *wijst vinger naar school* dat is dus de reden :( teveel schoolwerk, dus veel tijd om te schrijven heb ik niet. Vanaf dat de examenperiode echter voorbij is, zal ik terug op een normaal tempo werken aan Gemiste Kansen. Innieweis, hier is deel 19 ^^

“Ik hou van je.” fluisterde ik zachtjes. Ze zei echter niets, schonk me zelfs geen glimlach. Ze kuste me, maar het leek meer een gewoonte dan iets dat op passie leek. Een mooi woord, passie, maar net als woorden was het begrip passie vluchtig. Langzaam leek het vervaagd te zijn bij haar, terwijl ik nog meer naar haar hunkerde dan in het begin. Geen leven zonder haar, dacht ik toen nog. Een kus die aanvoelde als een morele verplichting van haar kant, en uiteindelijk leek ik nog gelijk te krijgen. Na zoveel maanden samen maakte ze een eind aan onze relatie zonder verpinken. Geen reden die goed genoeg was voor me, ze gaf me er ook niet echt één.

Het was niet de eerste keer. Deed ik iets verkeerd, of wat zorgde er elke keer dan voor dat het mis liep? Vragen die ik me bleef stellen, en uiteindelijk onbeantwoord bleven. De wil om die vraagstukken te beantwoorden was ook afwezig. Het was zinloos te blijven redeneren over de oorzaken van mijn frustraties, en filosofische gedachtengangen bleken me uiteindelijk ook geen goed te doen. Hoe langer je over dingen nadenkt, hoe absurder ze worden. Frustraties over de mogelijke antwoorden konden niets meer dan depressies veroorzaken. In zo'n gemoedstoestand filosofeerde men beter nooit, of men komt tot onwaarschijnlijke dooddoeners als: “Ik denk, dus ik besta niet.” een prachtzin die op niets slaat, maar bij nader inzien compleet te verrechtvaardigen valt. “Het denkproces is het resultaat van de wetten van de fysica. Compleet, geregeld en voorbestemd, zonder enige afwijking zijn alle gedachten die ook maar rondwaren in ons hoofd. Tot die wetten wegvallen, of wij er niet meer aan gebonden zijn, ondergaan we dus enkel een non-bestaan.” Vreemd dat je dan pas kan beseffen dat je niet bestaat wanneer je kan denken. Met zo'n gedachtengang lijkt het wel alsof je moet sterven om het bestaan te ervaren. De hele stelling op zich is echter nutteloos, maar toen wist ik dat ik op een dag wel kan uitvissen hoe het voelde om te bestaan. Of niet, maar het maakte toch eigenlijk niets uit. Niet bestaan kende ik wel, en het kon pijn doen.

Gemiste Kansen 18

2007-11-28T15:18:00.001Z

Uitstel is geen afstel, het is er toch van gekomen. De laatste weken waren druk, dus had ik geen tijd om me met Gemiste Kansen bezig te houden. Veel leesplezier ^^

In mijn kot bleek een vieze geur van bedorven eten te hangen. De zwarte banaan met witte haartjes was een weggever wat betrof de oorzaak. Na het ding te verwijderen besloot ik wat te gaan leren. Eerst werken, dan spelen. Elke keer dat ik aan Steph dacht dook ik nog dieper in mijn leerstof, tot mijn ogen te veel pijn deden doordat mijn neus zich bijna op het papier drukte. “Blijf zo scheel kijken en op een dag blijven je ogen gewoon zo staan.” zei m'n moeder ooit. Ik nam wijselijk haar raad ter harte. Er was geen noodzaak om als die schele leraar te worden in het middelbaar. Niemand wist zeker of de man naar jou aan het kijken was of naar iemand aan de andere kant van de klas. Het waren verwarrende momenten wanneer hij zei: “Lees jij het volgende stukje eens.” Natuurlijk maakten we grapjes over zijn afwijking, zoals: “Scheelt er iets, meneer?” De man had echter een verschrikkelijk voordeel tegenover ons. Hij kon rustig in zijn papieren kijken tijdens een toets en toch een oogje op de klas houden... letterlijk dan. Toch was dieptezicht niet iets wat ik wou opgeven.

Na een drietal uur gaf ik er de brui aan en ging slapen. Deze nacht was niet zo rustig als de vorige. Verwarrende beelden vulden de nacht, tot mijn wekker me uit mijn slaap haalde. Ik rolde uit bed en begon de ochtendrituelen af te lopen. Koffie zetten, wassen, aankleden, eten, mijn mok met zwart genot vullen, en tenslotte mijn playboykalender controleren op belangrijke gebeurtenissen die er niet waren. De kalender was altijd het leukste deel. Iets wat ik altijd wegstopte wanneer er bezoek kwam. Iedereen heeft dan wel zijn eigen perversiteiten, het is niet de bedoeling dat je ermee te koop loopt. Volgens de meesten althans. Ergens in deze wereld zal er wel een vrouw zijn die haar dildo op de schouw tentoonstelt. Terecht dat ik ze niet wil kennen. Mijn kamer was nog altijd muf, dus zette ik het raam wat open, zodat een kille wind binnenkwam. Het was toch al koud, maar nu was het tenminste fris. Die sigarettenrook moest niet persé allemaal in mijn longen terechtkomen. Er zat al genoeg teer in. Met nog een uurtje te gaan voor de lessen begonnen besloot ik maar mijn krantje te lezen. Die bleek de meeste dagen verfrommeld in het voorportaal van mijn kot te liggen, maar vandaag was hij nog perfect gaaf. Als ik ooit te weten kwam wie mijn lectuur geen respect betoonde, wurgde ik hem. Voor zover ik wist was het een hij, vrouwen doen zo'n dingen niet zonder reden. Dit bedacht te hebben, ik heb ze er eigenlijk wel genoeg gegeven, maar zolang ze geen netwerk hadden waarmee ze alle misstappen van elke man aan elkaar doorgaven, was ik veilig. Toen een schrikbeeld van vrouwenbladen begon boven te drijven deed ik het af als een teken van paranoïa.

Gemiste Kansen 17

2007-11-12T19:34:00.000Z

Jawel, hij is uit! Ik vermoedde wat vertraging door het vele werk (tonnen?) dat ik voor me liggen heb, maar blijkbaar was ik mis ^^ Have fun enzo :p

Tijdens de treinrit terug naar Gent begon ik na te denken. Dat gebeurde wel meer, maar nu was het wel van belang. Waarom sloop die woede zo plotseling in me? Er waren genoeg problemen die mijn wereldje teisterden, maar die frustraties liet ik me maar zelden aan het hart komen. Ik had een slachtoffer gemaakt. Stephanie's problemen zouden waarschijnlijk nog verergeren door dat verbitterd gezwans dat uit mijn mond spuide. Het ergste aan woorden is dat je ze niet kan terugnemen. Ik kon moeilijk terug. Die pijn zou ze blijven met zich meedragen, en ik moest er ook mee leven. Wat als ze weer een poging waagde? Potje breken, potje betalen. De betekenis van het spreekwoord was waarschijnlijk breder dan de bedenker in gedachten had. De gevolgen waren niet te overzien, en het besef dat ik bijna alleen aan de consequenties voor mezelf dacht, kwam ook in mijn gedachten op. Deed ik vroeger ook zo? Hoe dan ook kon ik er niet mee samen blijven. Alea kwam in mijn gedachten bovendrijven om één of andere duistere reden, maar het verdween weer zo snel het gekomen was. Had ik eigenlijk ooit iets met Steph willen beginnen? Op fysiek vlak wel, dat stond buiten kijf. Het mens haar kont alleen al. Maar wou ik verder dan vriendschap gaan? De mogelijkheid bestond dat ik door de alcohol die avond gewoon mijn lul achteraanliep. Overigens vrij moeilijk voor een man om het niet te doen. Alcohol was echter maar een loos excuus, te gebruiken voor alles, en dus eigenlijk voor niets. Mijn leven begon meer en meer in een vicieuze cirkel te gaan. Elke relatie die ik aanging leek op de één of andere manier zichzelf te vernietigen. Spreekt voor zich, anders zou ik nu een vriendin hebben. Het landschap flitste trager en trager voorbij, en de gebouwen toonden aan dat ik hier moest afstappen. Gent Sint-Pieters. Waar iedereen in elkaars weg liep, en vrouwen met een handtas bijna opzettelijk de weg afzetten voor zwaarbeladen reizigers. Het grootste crapuul dat je er maar kon vinden. Met andere woorden, het perfecte doelwit om mijn frustraties op bot te vieren.

Jammer genoeg was het rustig. Niemand die me persé uit evenwicht wilde brengen. Geen geluk vandaag, maar dat was me al langer bekend. De tramhalte was net als het station vrij rustig. De bestuurder stond zich op zijn gemak vol te proppen met een hamburger toen ik passeerde. Het was de juiste tram, maar ik had een nicotinetekort door de treinrit, en zonder tabak valt moeilijk aan die behoefte te voldoen. Op weg naar de nachtwinkel probeerde ik een verhaaltje te bouwen rond een koppel kettingrokers genaamd Nico en Tine, maar het bleef bij een beeld van een vadsig koppel die rookten in bed na een slechte vrijpartij. De Pakistaan had net zijn winkel geopend, en maakte net met zijn gebrekkige nederlands aan een klant duidelijk dat hij voorlopig geen andere aanstekers had. Met één blik op de doos aanstekers begreep ik waarom de klant moeilijk deed. Geen hetero zou vrijwillig zijn sigaret aansteken met een aansteker waarop een halfnaakte bodybuilder werd afgebeeld. Het idee alleen al deed me huiveren. Een geluk dat de mijne nog werkte. De man, een veertiger met verfomfaaide zwarte haren, bromde wat en vertrok. Mét de aansteker. De Pakistaan trok een ontdeugende grijns wanneer de man de deur uitliep. Ik mocht die winkelier wel.

Gemiste Kansen 16

2007-11-07T17:55:00.000Z

Deel 16 kon ik toch nog wat voortijdig afkrijgen, dus hier is hij dan. Het volgende deel verschijnt volgende week. Veel pret ermee ^^

Schaapjes zijn schattig op gewone dagen, maar dit was geen gewone dag. Voor zover ik wist zou er niet snel een normale dag komen. Sarah zei sorry tegen me na haar gesprek. Het bleek dat Steph wat vrij bizarre dingen gezegd had. Als zelfs een andere vrouw haar niet meer begreep, moest het wel héél erg zijn. We lieten de blaters voor wat ze waren en wandelden terug naar de markt, vergezeld door een onaangename stilte. Zo'n stiltes deden me altijd denken aan spookdorpjes in het wilde westen. De wind die het kurkdroge zand opblaast, piepende scharnieren van de deuren, en een soort struik die over straat rolt. Allemaal geluiden, maar vreemd genoeg drukken ze stilte uit. “Dan ga ik maar eens.” zei ik toen we aankwamen. Ze knikte enkel en vertrok.

Geen avond om uit te gaan. Een filmpje, een boekje, en dan met open ogen staren in de duisternis. Welke dromen of nachtmerries zouden me bezoeken, als ik er al had? Het duurde uiteindelijk niet lang of ik lag te kwijlen in mijn hoofdkussen. Toen ik wakker werd met een uitgedroogde mond, hadden geen nachtmerries me geteisterd. Er was niets geweest. Het raam toonde me een grijzig wolkendek. Geen zon voor vandaag. De normaalste zaak van de wereld in deze tijd van het jaar, behalve als je ten zuiden van de evenaar woonde. Ik stond op, waste me wat, en plofte me voor de televisie met een pot cornflakes. Nostalgie deed me teruggrijpen naar kinderprogramma's. Gezien het na een kwartier al ergerlijk werd, zette ik het ding maar terug uit. Steph, Steph, Steph. Haar naam ratelde als een dobbelsteen in mijn hoofd. Ik moest haar bereiken.

Ze nam op. “Hey schat, hoe gaat het?” klonk het opgewekt door de telefoon. Wat voor vraag was dat? Sarah maakte dus geen grapje toen ze vertelde dat Stephanie vreemd deed. “Wel lieverd, behalve het feit dat je je polsen oversneed na ons nachtje samen, dat ik een klap mocht vangen van je vader omdat hij de schuld op mij steekt, en me werkelijk afvraag hoe krankzinnig mijn “vriendin” is, gaat het me perféct voor de wind. Ik bel om te weten hoe het met jou gaat, wat je verdomde problemen zijn dat je zo'n stommiteiten begaat. En vooral, of je gelooft dat ik samen wil zijn met iemand die in een instelling hoort.” Misschien was ik wat bot, maar waarom zou ik liegen? De volgende twintig seconden was het stil, behalve een gesmoorde huilbui die door de telefoon kwamen. Toen opeens snikte ze de drie magische woorden: “Het spijt me.” Op dat moment wist ik hoe de Joden zich voelden na de tweede wereldoorlog toen de Duitsers zeiden: “Wir haben es nicht gewusst.” Een moorddadige bui onderdrukkend vertelde ik dat het mij OOK speet, en dat het voorbij was. Finito, gedaan, einde. De telefoon kraakte wat toen ik hem dichtgooide. Wachten op een reactie zou toch een verspilling van tijd geweest zijn. De examens kwamen eraan, ik wou het niet moeilijker voor mezelf maken dan het al was.

Uitstel Gemiste Kansen

2007-11-06T00:12:00.000Z

Het volgende deel van Gemiste Kansen zal pas binnen enkele dagen af zijn (donderdag waarschijnlijk). Ik heb wel redelijk wat geschreven de laatste paar dagen, maar niet aan het volgende deeltje :p Een paar leuke ingevingen die later nog op mijn blogje komen zijn nu wel al af, en beter dat dan dat ik niets geschreven zou hebben... niet? Hoe dan ook, ik geef geen spoilers mee, en ook niet om je auto 'pimp' te maken. Do not ask, just wait and see. ^^

Gemiste Kansen 15

2007-10-31T18:16:00.000Z

[Germ mode]Ein neues teil für alle an zu schauen! GANZ GEIL mjawohl! [/Germ mode] Eind deze week of begin volgende week komt er een nieuw deeltje. En voor de mensen die hem nog altijd niet door hebben <_< >_> >_< dit is fictie met een vleugje eigen ervaringen ertussen, dus vraag me niet wat nu echt gebeurd is en wat niet, alles is compleet buiten de originele context. *kucht* tot zover dit intermezzo. Enjoy! ^^

Onze ogen ontmoetten even, en haar glimlach bevroor. Ik wou haar niet meer, maar toch was het pijnlijk. Mijn gezicht moest ik niet in de spiegel zien om te weten wat voor uitdrukking die had. Altijd wel een klein gemis, alsof je iets tekort hebt, maar niets wat je ertoe zou brengen, erop af te gaan. Op dat moment was mijn dag al verneukt, en keek ik naar geen enkele andere vrouw meer. Frustraties en verdriet van zo lang geleden die terug naar boven kwamen, en het waard waren door het gevoel dat ik kreeg, van haar blik op me. Een kleine troost, die meer is dan wat ik verlangde. Ik snoof en draaide me om, wandelde weg voor ik door mijn knieën zou zakken van moedeloosheid. Teef. Ik meende het eindelijk.

Op zo'n moment komt al dat ouderlijk advies vanuit je jeugd bovendrijven, en besef je wat voor holle woorden het zijn. “Als je het maar genoeg wil, en je ervoor inzet, zal het wel lukken.” Of “Het komt allemaal wel goed.” Onzin van formaat. Sommige dingen lukken nu eenmaal niet, hoe hard je er ook voor vecht, en soms doet al die inzet het zelfs teniet. En dat alles uiteindelijk goed uitdraait is al weerlegd. Er is genoeg leed in de wereld om het te bewijzen. Een vriend vroeg of er iets mis was. Ik zei dat het ging. Het leven is een schone schijn, en ik wou even meedoen, maar niet te veel. Zeggen dat alles goed was zou ronduit een leugen zijn. Zeggen dat het gaat is alles en niets zeggen. Het zou gegaan zijn om op dat moment met een glimlach mijn voorhoofd tegen de muur te bonken. Vreemd hoe wat fysieke pijn troost kan bieden.

Gemiste Kansen .pdf

2007-10-30T07:27:00.000Z

Nieuwe .pdf is klaar voor download ^^ enjoy.

Gemiste Kansen 14

2007-10-29T10:43:00.000Z

Wegens internetproblemen kon ik het nieuwe deel nog niet op de blog zetten. Nu is hij er dus wel ^^ Deze week komt naar alle waarschijnlijkheid nog een nieuw deeltje. Veel pret ermee!

Rond de middag besloot ik om te sms'en naar Stephanie. Hopelijk kon ze terugzenden, want voor zover ik kon weten had ze al die pezen ook doorgesneden. Nadat ik zo'n twintig minuten nadacht over wat ik erin zou zetten, besloot ik gewoon te zenden dat we eens moesten praten. Veel praten om precies te zijn. Op het eind kwam er nog iets van dat knuffelige gedoe, maar of ik het meende wist ik niet zeker. Wie blijft er nu samen met een suicidaal vrouwmens? Het mens had hulp nodig, en als ze nu zond dat het een ongelukje was, zou ik haar wurgen. Zelfmoordenaars kan je op verschillende manieren van dienst zijn. De nood aan nicotine drong zich wat meer op de voorgrond, dus ging ik naar buiten om te roken, en een boekje te lezen. Jezelf onderdompelen in een fantasywereld is veel leuker dan de realiteit ervaren. In die verhalen weet je tenminste wat goed en wat slecht is. Na mijn zevende zaf trilde mijn broekzak. Steph belde, dus ik nam maar op, enkel om een zucht te horen voor ze haar gsm terug uitdeed. “Fijn, ik ga gewèldige tijden tegemoet”, mompelde ik verbeten. Daarna lukten mijn pogingen om te lezen nauwelijks meer, dus legde ik het schrijfsel maar ergens binnen neer. Mijn broekzak trilde weer, en nu bleek het Sarah te zijn. Ze vroeg me hoe het was met me. Grappig, ze had er geen idee van wat er gebeurd was. Ik zei: “redelijk, voor zover mogelijk.” en vroeg of we eens overdag konden afspreken. “Is er iets verkeerd gelopen misschien? Tussen jou en Steph?” zei ze plagerig. “Kun je wel zeggen.” klonk het door mijn gsm met een geïrriteerde stem...

Een uurtje later stond ik aan de markt te wachten op haar. Tien minuten later kwam ze ook aan. Met vrouwen kan je nu eenmaal geen uur afspreken. We knuffelden gedag, en liepen wat rond in het park toen ik uitlegde wat er gebeurd was. Ze greep me bij de arm en begon te foeteren tegen me alsof ik iets misdaan had. Misschien was dat ook zo, hoewel ik niet zou weten wat. Toen ik haar wat gekalmeerd had, vertelde ik haar dat ik er geen idee van had waarom ze opeens in emo-modus verzeild raakte. De seks was goed, al zei ik het zelf, enkel in gedachten natuurlijk. Zeker geen reden om de polsen over te snijden. Vrouwenlogica is echter heel anders dan die van mannen, wie weet wat ze in haar hoofd gehaald had? Ik wist wel wat, maar dat kon de reden ook niet zijn. Sarah zette zich neer op een bankje en belde haar op, ik wou het niet persé horen, en stond naar wat grazende schaapjes te kijken.

Gemiste Kansen 13

2007-10-26T16:07:00.000+01:00

Aangekomen aan het ongeluksgetal! OH NOES!!! *springt krijsend in het rond* Gelukkig voor mij ben ik niet bijgelovig ^^ anders zou ik compleet beginnen freaken op 13/13/2013 o.O...... Aaaanywayz, hier is het nieuwe deel ter uwer beschikking. Viel Spass enzo.

Rond de middag besloot ik om te sms'en naar Stephanie. Hopelijk kon ze terugzenden, want voor zover ik kon weten had ze al die pezen ook doorgesneden. Nadat ik zo'n twintig minuten nadacht over wat ik erin zou zetten, besloot ik gewoon te zenden dat we eens moesten praten, veel praten om precies te zijn. Daarna nog iets van dat knuffelige gedoe, maar of ik het meende wist ik niet zeker. Wie blijft er nu samen met een suicidaal vrouwmens? Het mens had hulp nodig, en als ze nu zond dat het een ongelukje was, zou ik haar wurgen. Zelfmoordenaars kan je op verschillende manieren van dienst zijn. De nood aan nicotine drong zich wat meer op de voorgrond, dus ging ik naar buiten om een boekje te lezen. Jezelf onderdompelen in fantasy is veel leuker dan de realiteit ervaren. In die verhalen weet je tenminste wat goed en wat slecht is. Na mijn zevende zaf trilde mijn broekzak. Steph belde, dus ik nam maar op, enkel om een zucht te horen voor ze haar gsm terug uitdeed. “Fijn, ik ga gewèldige tijden tegemoet”, mompelde ik verbeten. Daarna lukten mijn pogingen om te lezen nauwelijks meer, dus legde ik mijn boek maar ergens binnen neer. Mijn broekzak trilde weer, en nu bleek het Sarah te zijn. Ze vroeg me hoe het was met me. Grappig, ze had er geen idee van wat er gebeurd was. Ik zei: “redelijk, voor zover mogelijk.” en vroeg of we eens overdag konden afspreken. “Is er iets verkeerd gelopen misschien? Tussen jou en Steph?” zei ze plagerig. “Kun je wel zeggen.” klonk het door mijn gsm met een geïrriteerde stem...

Een uurtje later stond ik aan de markt te wachten op haar. Tien minuten later kwam ze ook aan. Met vrouwen kan je nu eenmaal geen uur afspreken. We knuffelden gedag, en liep dan met haar in het park toen ik uitlegde wat er gebeurd was. Ze greep me bij de arm en begon te foeteren tegen me alsof ik iets misdaan had. Misschien was dat ook zo, hoewel ik niet zou weten wat. Toen ik haar wat gekalmeerd had vertelde ik haar dat ik er geen idee van had waarom. De seks was goed, al zei ik het zelf. Zeker geen reden om de polsen over te snijden. Vrouwenlogica is echter heel anders dan die van mannen, wie weet wat ze in haar hoofd gehaald had? Ik wist wel wat, maar dat kon de reden ook niet zijn. Sarah zette zich neer op een bankje en belde haar op, dus ging ik er maar naast gaan zitten om te luisteren.

Gemiste Kansen 12

2007-10-22T22:20:00.000+01:00

Het nieuwe deel van Gemiste Kansen ^^ Omdat er wat gezaag was dat ik snel een nieuw deel moest posten heb ik wat doorgeschreven. 'Mysteries' raken echter niet zo snel opgelost, of je moet Macgyver zijn :p if you can build a Spanish galleon out of passenger luggage, a pack of cigarettes and some ductape... you can do ANYTHING! Take that Lost! happy reading ^^

Het was een grove leugen, maar toch voelde ik me schuldig. Vrouwen slagen er meestal wel in om de schuld op een man te schuiven, soms is het zelfs gerechtvaardigd! Deze keer was het een vergissing, één die mijn leven in een kolkende waanzin deed verzinken. Niets is zo zwaar als de last die je niet verdient. Niemand sterk genoeg om het te verdragen. Een last die je rug vervormt, je uit je evenwicht probeert te halen, zodat het rechte pad een wilde dans wordt. Er blijft altijd wel iets over wanneer die blok steen van je afvalt. Gruis op je kleren en zwetende handen. Maar je moet verder, terwijl een stemmetje je influistert of je wel verder wilt. Ik zette verder, negeerde de stem, zocht hoop in woede, en kwam uit bij bitterheid. Toch voel ik nog zoveel, herinner me de zeemzoete gevoelens die ik zou moeten hebben. Met flarden leven ze op bij de gedachte aan een kans, een pad dat ik niet zal nemen, of op één of andere manier verknoei, waardoor ik het gevoel krijg dat ik met een halster om mijn nek door de duinen ploeg. Die stem zou nog gelijk mogen hebben, voor wie waandenkbeelden overweegt als echt, is 'niet goed bezig zijn' een understatement.

Ik was nors toen ik de voordeur opende. Wat moest ik anders zijn? Een heftige nacht met een goede vriendin, die uitmondt in een zelfmoordpoging, een blauw oog van haar vader die mij de schuld geeft, en ouders die waarschijnlijk mijn oren er van af zullen zagen omdat ik niet thuiskwam gisteren. Ik had genoeg ingrediënten om er David Lynch een film over te laten maken. Bijna althans, enkel nog een flik met een donutverslaving en het werd fenomenaal. De keuken en woonkamer waren leeg, en ik besloot om naar de badkamer te sluipen. Ze waren er niet. Vragen zouden niet welkom zijn, de antwoorden nog minder, en ik moest zeker wat doen aan dat oog.

Spiegeltje spiegeltje aan de wand, wie heeft het blauwste oog van het land? Eigenlijk viel het best mee, maar een aandachtige blik zou het direct opmerken. Ik liep naar de diepvriezer in de kelder, haalde wat ijsblokjes eruit, en nam ze in een handdoekje mee naar mijn kamer. Wat melige rockmuziek en een beetje platte rust zouden me goed doen. De ijsblokjes ook.

Ik werd wakker met een vochtige handdoek op mijn gezicht, waarvan de linkerkant ijskoud had. Iemand deed de garagepoort open, dus ik stond maar op en zette de muziek wat stiller. Met een snel bezoek naar de badkamer legde ik mijn haren wat goed, om mijn ouders gedag te kunnen zeggen. Bijna niets van een blauw oog te zien, behalve net boven mijn ooglid. Het deed verdorie wel weer pijn wanneer de lichaamswarmte erin terugkeerde. Geen tijd voor ijdelheid echter, de voordeur ging net open. “Hoihoi! We zijn hier!” zei m'n moeder vrolijker dan ik van haar gewend was. Ik zei hallo, en vroeg waar ze naartoe gegaan waren. M'n pa kwam ondertussen puffend binnen met een gigantische zak vol eten en andere benodigdheden. “Voorraden voor de schuilkelder?” zei ik ironisch. M'n vader kon er niet echt om lachen, maar die begreep dan ook enkel zijn eigen humor, en die van oude Britse series. Een droogstoppel, vastgeroest in zijn levenspatronen als de nagels aan mijn grootvaders doodskist. Ma vertelde een beetje te laat dat ze gaan winkelen waren. Zo'n dingen vond ik niet zo erg, ze deed tenminste vriendelijk tegen me. Wat meer kon je verlangen van iemand? Wel... veel eigenlijk, maar dat zeg je natuurlijk nooit, of je let echt niet op je woorden. Ik begon koffie te zetten, en deed alsof er niets aan de hand was. Het beeld van Steph wervelde wel nog steeds door mijn hoofd om de vijf seconden. Ik dacht er zowaar meer aan dan seks, maar dat had je nu eenmaal met prangende vragen die onbeantwoord bleven.

update .pdf Gemiste Kansen

2007-10-21T09:47:00.000+01:00

Vanaf nu is de nieuwe .pdf van Gemiste Kansen beschikbaar voor 'zij die printen willen'. Ik heb het redelijk druk de laatste tijd, dus het volgende deel kan een eind op zich laten wachten.

Gemiste Kansen 11

2007-10-11T16:54:00.000+01:00

Dit zou ik wat eerder gepost hebben moest ik geen internetproblemen gehad hebben, maar misschien was het de moeite waard om te wachten (je moet toch een béétje reclame maken hé 8-) )Tàm tam tàm tam tààààààm! Het verhaal krijgt zowaar een wending!

Bijkomend nieuws ook: ziehier de nieuwe eindredacteur van www.man-oeuvre.be (als je niet weet wie ik bedoel, zie foto rechts o.O )! Hoezee! Hoezee! Hij komt! Hij komt! En eigenlijk is hij er al... Laat gerust een comment achter. Veel pret alvast ^^

Steph was ondertussen ook al opgestaan en liep zonder te kijken de badkamer binnen, waarbij ze tegen haar vader aanliep. “Dag papa!” zei ze met een overduidelijk gemaakte glimlach. Blijkbaar had ze niet door dat haar haren er zo verfomfaaid bij lagen dat zelfs luizen verdwaald zouden raken. Vervolgens werden we beiden door Stephanie buitengeduwd. “Wel, ik weet niet of je mee ontbijt, maar er is genoeg voor iedereen.” zei Ronald, die zich blijkbaar gemakkelijker bij deze situatie neerlegde dan mij. Ik zei dank u met een grijns, mijn maag begon al te knorren vanaf het woord ontbijt ter sprake kwam. Zware inspanningen maakten iedereen wel hongerig, of ze nou recreatief waren of niet.

Boterkoeken vers van de bakker, gewèldig, met koffie die sterk genoeg was om m'n ogen te doen opengaan alsof ik een ochtendmens was. Dit was zo slecht nog niet. Haar vader vroeg me natuurlijk uit over hoe ik haar had leren kennen, wat voor studies ik deed, waar ik natuurlijk gewillig op antwoordde. Ik was nooit onbeleefd tegenover mensen die me voederden, behalve als het mijn ouders waren. We keuvelden nog een klein half uurtje, en het werd zowaar even gezellig, toen opeens onze oren zich spitsten voor geschruwel dat van boven kwam. Ronald sprong op en liep al naar de deur om te zien wat er gaande was terwijl ik nog mijn kopje aan het neerzetten was. Ik volgde hem door de deur en zag Carla, haar moeder, met betraande ogen van de trap komen, met bloed dat van haar kleren en handen droop. Mijn ogen puilden uit. Wat in jezusnaam was er gaande? Ik vloog de trap op, spurtte naar de badkamerdeur, om Steph zittend op het toilet aan te treffen, met overgesneden polsen en een klein plasje bloed op de tegels. Moest ik geweten hebben hoe, zou ik flauwgevallen zijn, maar ik viel nooit flauw, dus kokhalsde ik maar even bij de aanblik van al het bloed. De alcohol van gisteravond had er wellicht ook iets mee te maken. Ik keek wederom naar haar, en merkte dat ze keek naar me, terwijl kwamen haar ouders de trap op. Een warme blik, maar de pijn droop er net zo snel van als het bloed van haar polsen. Wat had dat mens in haar hoofd gehaald? Je moest maar eens knetter zijn. Ondertussen liepen er nog steeds twee straaltjes bloed langs haar armen. Ronald had zijn gsm al aan z'n oor en staarde naar z'n nooit eerder suicidale dochter. Met een handdoek die ik van een rek gegrist had knielde ik bij haar neer om het bloed te stelpen. “Stom wijf!” mompelde ik. Soms dacht ik dat alle vrouwen wel met een krak in hun kop geboren waren, en de huidige situatie hielp niet bij dat denkbeeld.

De ambulanciers waren er al vijf minuten na het belletje van Ronald. De een trok een wenkbrauw op bij het zien van Steph, de ander gebaarde van niets en ging meteen aan het werk. Toen ze in de ambulance gezet werd, diepte Ronald z'n autosleutels uit zijn broekzak. Ik ging net mijn mond opendoen om te vragen of ze wilden dat ik meeging, toen haar vaderlief me recht in mijn oog sloeg en ik door de klap op de grond viel. Daarna ging hij bij me staan en schreeuwde dat ik van zijn dochter weg moest blijven, en verkocht me nog een trap in de ribben. “O ja, geef MIJ maar de schuld!” wou ik nog terugroepen, wanneer ze naar hun auto toestapten, maar één blauw oog was al meer dan genoeg. Haar moeder keek me gewoon nog even aan met die waterogen, en probeerde haar man wat te kalmeren. Ze reden achter de ambulance aan, en ik keek ze na. Tijd om naar huis te gaan zo bleek.

Gemiste Kansen 10

2007-10-08T08:11:00.000+01:00

Myes, het tiende deel van Gemiste Kansen ^^ HF

Wakker worden met een been die op je maag lag en bevallige borsten waar je net niet in gestikt was had z'n charmes. Toch bleef ik erbij dat het een slecht idee was. Ze sliep nog, en ik moest dringend gaan, dus schoof ik van onder haar heen en deed m'n kleren aan. Dat duurde even, ze lagen verspreid door heel haar kamer. Ondertussen nam ik ook eens de tijd om haar kamer wat te bekijken, die had ik nog niet gezien. Wie weet zag ik hem nooit meer. Het was opvallend roze, net als een babykamer, en het weerkaatsende licht dat door het raam viel maakte dat de hele kamer roze opgloeide. Me snel wurmend in m'n kleren bedacht ik dat ik niet eens wist waar het toilet was. Na even te overwegen besloot ik haar maar zachtjes wakker te maken. “Steph?” zei ik zachtjes, en wreef zachtjes over haar rug. Een miserabele kreun flapte uit haar mond, maar ze bleef haar ogen dichthouden. “Waar is het toilet?” fluisterde ik vervolgens. “Tweede deur rechts” kwam er bijna ijlend uit, waarop ze de deken tot over haar hoofd trok om het licht weg te houden. Ik stond op en opende de deur.

Na een vluchtige blik leek het me “veilig” om de gang in te komen. Ik had er geen idee van hoe haar ouders hierop zouden reageren, maar als het enigszins dezelfde reactie was als die van mijn ouders... zou die niet al te positief zijn. Een rampscenario waarin haar vader me aan m'n nekvel vastgreep om me vervolgens op straat te gooien flitste door mijn gedachten. Op m'n grijze sportsokken sloop ik door de gang naar de tweede deur rechts, en opende die heel zachtjes. Toen besefte ik pas dat ik een fout had gemaakt. Want aan welke kant van de gang was het? Toch bleef ik de deur heel zachtjes openen, en voelde ik m'n blaas enthousiast worden omdat die dacht dat hij dicht bij het toilet was. Het was te donker, veel te donker in die kamer. Ik gluurde om het hoekje en zag toen wat beweging, en een tweepersoonsbed! Een slaperig gemompel steeg op van onder de dekens, en ik besloot snel de deur weer dicht te doen. Met een heel fijn gepiep sloot ik de deur, wat natuurlijk weer gewèldig was op zo'n moment, maar ik hoorde verder niets van geluid. Één van de andere dingen in de kamer die ik opmerkte was dat er maar één bobbel in het bed was. De ander was dus al op. Na een fijn getrippel naar de deur aan de andere kant van de gang, opende de deur geluidloos. Een kleine zucht van opluchting ontviel van me, en dan spurtte ik naar het toilet om mijn behoefte te doen.

Ik was net m'n broek terug aan het optrekken, toen iemand de trap op liep. Het beste was er niet op te reageren of stil te zijn. Ik trok het toilet door en zag mijn drol in een vicieuze cirkel opgeslokt worden. Het water van het wastafeltje spoelde net over mijn handen toen de deur openging en ik oog in oog stond met de here des huizes. Ik knikte en zei goeiemorgen, waarbij ik mijn trillende handen onder het koude water verborg. Een geluk dat ik gekleed was, ik had geen zin om naakt op de straatstenen te belanden. Voor vier seconden nam hij me met grote ogen op, waarna hij zijn mond vertwijfeld opendeed, nog niet de keuze gemaakt hebbende of hij iets zou zeggen. Hoe zou je zelf zijn als je een wildvreemde in je badkamer tegenkwam? Het initiatief moest blijkbaar van mijn kant komen deze keer. In tegenstelling tot zijn dochter had de man niet zo'n grote zin voor initiatief. “ik ben gisteren met eh... Steph meegekomen.” De waterkraan ging dicht, maar zijn kin hing nog altijd te laag. Dit riep op tot wanhopige maatregelen. “ik ben Nathan, haar...” hopelijk kreeg hij geen toeval “vriendje.” Twee ruwe wenkbrauwen gingen omhoog en een kaak werd terug in zijn normale positie gebracht. “wel, aangenaam, ik ben Ronald, Stephanie's papa.” kwam er met een hogere stem dan verwacht van tussen zijn lippen. Mijn vingers hadden zin om plukken baard uit te trekken, maar ik bedwong ze door mijn hand uit te steken naar de man. Hij nam die aan en schudde hem krachtig. Hij wou niet weten waar die allemaal had gezeten vannacht.

Schreeuw van Evanga 21

2007-10-07T10:02:00.000+01:00

Excuses voor de laattijdigheid :p Hier is deel 21 van SvE. Enjoy!

Een daad veroorzaakte
het onvereenzaamd verdriet
Evanga zal lijden, net als ik
niets kon me schaden
behalve mezelf, en mijn verleden
de tijd neemt wraak
oefent zijn geduld
en slaat toe
wanneer het niet verwacht wordt

Schreeuw van Evanga 20

2007-10-05T15:24:00.000+01:00

Jawel, deel twintig van SvE! Morgen komt deel 21 of een random stukje. HF! ^^

En in wanhoop voeg ik me
weerloos voor het onbekende
bij dat wat ongewild is
deserterend van mezelf

Haar lieve blikken te verliezen
door eigen onvolkomendheid
wetend doch onbeseffend
de tol van Haar veranderlijkheid

De ziel verscheurd in weemoed

Random gedichtje

2007-10-04T11:41:00.000+01:00

Gisteravond had ik nog een momentje waarin ik mijn vingers wat voelde kriebelen. Daarop schreef ik dit stukje poëzie. Goed of slecht, reacties zijn altijd welkom ^^

Morgen komt het volgende deeltje van SvE

Een peulschil om te onthouden
wat deert en pijn doet tot op het bot
terwijl je de wereld moet bewegen
elke zee bezeild hebben
en elke avond je je kapot moet drinken
om te vergeten wat altijd blijft
de drijfveer voor je waanzin

Herinneringen zijn sneller dan mij
maar elke keer dat zij er is
met haar kleur en zoete geur
is de gruwel zo ver weg
en de tranen weggekust
met haar zachte, rode lippen
eventjes, heel kort en vluchtig
vervaagt mijn smart in niets

Schreeuw van Evanga 19

2007-10-03T13:51:00.000+01:00

Alweer het volgende gedicht, hoezee, hoezee! Als je wil weten wanneer ik een update maak op de blog, abonneer je op de RSS-feed, dan verwittigt je browser je wanneer die opstart. Als je niet weet hoe, ask a friend ~_^ Volgende post komt morgen :p

Heel even een momentje
om te vergeten, wie ik ben
mij herinnerend, aan wie ik zijn wil
voor Haar, en Haar alleen
onverwijld doe ik het, in Haar bijzijn

De wil is er, en ik word
wie ik niet meer zijn kon
maar faal om het te blijven
en word gedwongen af te wachten
Het Einde, zo nabij

SvE en Gemiste Kansen .pdf-update

2007-10-02T14:25:00.001+01:00

De nieuwe .pdf's van SvE en Gemiste Kansen zijn klaar om gedownload te worden :p (zie rechterkant onder .pdf's). Misschien post ik ook algauw een link voor het stukje fantasy waar ik ook mee bezig ben. Dat is echter te kort op dit ogenblik om echt van belang te zijn. Innieweis, HF ^^

Schreeuw van Evanga 18

2007-10-02T13:54:00.000+01:00

Volgende deeltje weeral uit SvE. Zoals ik waarschijnlijk al eerder vermeld heb, zijn deze gedichten samen een soort "verhaal", dus de .pdf downloaden kan wel nuttig zijn om het overzicht te bewaren over de verhaallijn. Het volgende deel van Gemiste Kansen is in de maak, maar door de taak-overload die Artevelde me weer mee opzadelt zal het even duren voor die op de blog zal verschijnen :( . Volgende deel van SvE zal in een paar dagen wel verschijnen. Veel pret nog ^^

De geest in het karkas
dat voordien eens een mens was
nu vals en onbetrouwbaar
in eeuwig zelfbehoud handelend
ben ik, en toch weer niet
de verpletterende nostalgie
naar die tijd zonder zorgen
doch besef van de werkelijkheid
raakt me op een manier
het vreet, en ik verzet me
tegen de stroom van gedachten
en toch, de nieuwsgierigheid broeit

vogelgedicht

2007-09-30T22:01:00.000+01:00

In een vlaag van avondlijke dichterlijkheid, vond ik de woorden voor een klein gedichtje, waarvan ik hoop dat jullie het leuk vinden ^^ reacties zijn welkom *Snap snap, grin grin, wink wink, nudge nudge, know what I mean, say no more, say no MORE!!!* :p

Sierlijk zijn de machtige slagen
waarmee de vogel doorheen de lucht klieft
beweging die hen vrijheid geeft
de wind te bezeilen als een schip
zonder mast en zonder ra
zwak gebonden aan die aarde
voor hen een rustplaats
een graf, een oogstveld
en de plaats waar zelfs voor hen
het leven moet beginnen
want geen vogel is
ooit geboren aan die hemel

Schreeuw van Evanga 17

2007-09-30T18:59:00.000+01:00

Nieuw gedichtje uit SvE ^^ De volgende zal in enkele dagen ook op mijn blogje komen te staan.

Zo verdoemd zij de dag
dat de ongenaakbare Liefde
koesterend die gewillige
uitgebannen wordt
en ik in angst
wegvlucht in mezelf

Dat het laatste sprankeltje mensheid
zich verbergend achter een gelaat
weggevreten en uitgehold
tot de kleinste kern
van het menselijk verstand
overblijft, om mij te kwellen

Schreeuw van Evanga 16

2007-09-27T23:13:00.000+01:00

Heel lang geleden, maar ik ga er toch mee doorgaan. Verwacht nog enkele posts van SvE in de komende weken. HF

eerste gedicht van Deel 4: Bekering van de Enkeling

De dag was aangebroken
dat het zonlicht op me scheen
maar De Nacht, onwezenlijk levenloos
mij in haar armen sloot

Onbedoeld en ongeweten
wat niet mocht zijn, gebeurde
onvermoed het gebroken vertrouwen
dat in alles zal ontbreken

Gemiste Kansen 9

2007-09-26T12:44:00.001+01:00

Eind geleden sinds Gemiste Kansen op het programma stond. Hier is het nieuwste deel alvast ^^. Hope you have some supercalifragilisticexpialidocious fun!

Een slecht idee om erop in te gaan, maar het was nog slechter er niet op in te gaan. Ik ging voor het ergste van de twee kwaden. De koebel die in m'n achterhoofd maar bleef “toeng” doen wees erop dat ik een idioot was. Algemene kennis bij mij natuurlijk, dus het was overbodig “toeng”. Ik ontweek de listige blik van Steph, waardoor twee wangetjes wat roder werden... de mijne, die gelukkig verborgen werden door mijn baard. Toch een voordeel van dat fijngekapt zwart woud. Ik besloot dat ik toch maar iets moest zeggen, zo vaag en zo weinig belovend als maar kon, wat misschien zou werken om haar niet te kwetsen of weg te jagen, maar ook niet om te blijven “toeng”. Mijn blik zocht haar ogen, die mij nog altijd onderzoekend aankeken, en zei: “kijk, ik zie je e”toeng”norm graag, maar ik “toeng” denk dat “toeng dit geen zo'n goed idee is “toengtoengtoengtoengtoeng!” Haar glimlach verdween voor zo'n vijf seconden, waarna ze haar hand op de mijne legde, en me toefluisterde: “Je moet je geen zorgen maken, wat er ook gebeurt, ik zal je blijven graag zien.” M'n ogen puilden uit m'n oogkassen. Toen streelde ze m'n baardje en keek me met zo'n verraderlijke puppy-ogen aan waar enkel een hongerige wolf tegen bestand was. Afwachtend, hopend, verlangend.

Vaag? Weinig tot niets beloven? Niet vragen om te blijven? Jezus, vrouwenlogica! Knappe vrouwen lijken je geen keus te geven om hen te aanvaarden of te weigeren, smerige, verleidelijke teven die ze zijn. Het voelde zo verkeerd, opgedrongen aan, en toch wou ik er direct mee naar de toiletten gaan om onsubtiele redenen. Technisch probleem was wel dat er maar één toilet was, zodat het vanaf de aanvang al zou opvallen. De techniek staat voor niets, toen begreep ik het.

“Sorry schat, kheb m'n regels, misschien een andere keer” stamelde ik snel, nam m'n jas, stond op en vluchtte bijna weg uit het café. Principes zijn toch ook regels? De wind joeg door m'n haar, en kleine druppeltjes motregen nestelden zich aan de oppervlakte. Hopelijk deed ik haar geen pijn, maar dit was gewoon verkeerd. Liever geen lief tot ik m'n gedachten terug wat op een rijtje zette, hoewel ik er best ene voor kon gebruiken. Snelle stappen achter me verraadden een achtervolgster. Ik had beter gelopen, niemand die me toen ging kunnen bijhouden. Nu wegrennen zou niet verstandig zijn. Ik draaide me om en kreeg een vlakke hand recht in m'n aangezicht. Ze sloeg harder dan de laatste vrouw. De grijns op m'n gezicht veegde ik van m'n gezicht toen ik die opmerkte. Met haar handen in haar zij stond ze me ondertussen aan te kijken met grote boze ogen. “Ok, ik was grof en had niet zo mogen vertrekken...” was ik aan het vertellen met een berouwvolle blik, toen haar vuist zich in mijn maag wilde boren. Waarom wou ik ook alweer niet... of wacht, ik wou wel, maar mocht niet... van mezelf? snel genoeg om haar vuist te onderscheppen, trok ik haar naar voor zodat ik haar met haar rug tegen me aan vasthield. Ze nam m'n armen vast die ik om haar heen geslagen had, en vroeg een jankend “waarom?”. Dit was weer typisch, doe je weer iemand pijn die van je houdt, en op die manier nog wel! De vrij aangename positie begon tot me door te dringen. “Dat ik het zelf niet meer weet.” zuchtte ik, nam adem, en vertelde haar toen dat ik soms niet wist wat met mezelf aan te vangen. Ze glimlachte...

random gedicht

2007-09-20T18:45:00.000+01:00

Al een tijd geleden sinds ik nog gepost heb op m'n blogje, blijkbaar doet al die alcohol er geen goed aan :p. Hier is althans een nieuw gedichtje van me. Vervolg op Schreeuw van Evanga komt er tegen eind van de week aan. Een nieuw deel van Gemiste Kansen is ook in de maak. Is het te donker? Te depri? Te whatever? Me doesn't care about the opinion of you puny lifeforms![yhbt] Enjoy ;-)

Het was niet meer en nooit geweest
dat die ogen zich op mij richtten
gedachten die me heimelijk blinddoekten
en enkel een glasraam in stof te zien was
een ideaal dat nooit kon zijn
hoop die een illusie bleek
lichtkrans die brak als steen
een blik langs me heen
gaand op mijn weg, gedwee.

vervolg op nieuw ding :p

2007-09-05T13:57:00.000+01:00

Met lang uitstel, maar geen afstel ^^ tweede deeltje van "nieuw ding". Vanaf dat ik er een deftige naam voor kan vinden deel ik u deze mede :p Volgende deel van Gemiste Kansen is in de maak, maar zal waarschijnlijk niet voor volgende week op mijn blog komen. hf, kame ^^

Without a sound Ayilir spied on his prey, his bow held firmly in his left hand, while taking an arrow from the quiver on his back with his right. He was only a few miles away from his own village, so stumbling upon this wild animal was a lucky coincidence. Calmly he prepared to shoot the wild boar, getting his aim and his feeling just right. He rarely missed, and didn't plan on changing that habit. He released the arrow fluently, and saw it slip flawlessly through the beasts neck right into its' brain. With a dull thump the boar fell down onto the ground, lifeless. Ayilir carefully came out of the bushes, his leather boots cracking slightly. No sign of any other animal, though he sensed something near, and held on to another arrow. A small branch snapped behind Ayilir, who quickly turned around, while grabbing the knife from his holster on his belt. The noise was too close for any arrow to be useful. He smiled, seeing only a squirrel, looking at him most interestedly, while eating an acorn. The hunter turned around again, picked up his heavy catch for today, and went on to his village. The main road wasn't far from where he was, and much safer than the woods, so Ayilir didn't hesitate to take it. Wolves were never too far away, he knew that all too well remembering his last encounter, but the main road usually was off limits to them during daytime. The boar was quite large for one man to carry, making him breathe heavily as he carried it, but as always, he endured it. His strength rarely failed him, though he wasn't any taller or more muscular than the others in his village. His stay at the steed made him look a little frail even. A rumbling sound was steadily getting louder, he looked over his shoulder, and saw it was a wagon, marked with the imperial seal on both sides. The wagonner, an elderly man with brushes of grey in his short hairs, smiled gently at him, and halted the horses. “Would you care for a ride to the village?” He asked Ayilir “You seem to be carrying a heavy load.” The hunter nodded, in silence agreeing to come along. After putting his catch of the day into the back of the wagon, he noticed while passing by the window, there was a passenger. A young woman wearing a lightgrey robe with strange markings. “Must be a sorceress” he thought. The rider looked behind him and said: “So you've noticed my dear passenger, haven't you? You should let her rest for now, she's been on the road for a long time now.” Ayilir climbed up next to the rider and together they continued to the village. Once there he thanked the rider, took his boar, and went on his way home, not noticing the riders' stare as he saw him pick up his loot, throw it over his shoulder as easily as if the boar was air, wrapped by a chunk of hide, and calmly walked away. The wizards' servant rode further, stopping in front of the only inn of the village, The Rusty Dragon. Local myths and superstition were the only things keeping these so-called monsters in people's thoughts and fears. Every man who had traveled would tell you they were a myth, nothing more.

.pdf Gemiste Kansen & nieuwe link

2007-08-09T20:38:00.000+01:00

De aangepaste .pdf van Gemiste Kansen is nu beschikbaar voor download :p. Ook: onder "links" vind je nu de link (waaw, verrassend, niet?) naar de blog "Kleine Woorden." Zeker waard om eens te bekijken ^^

Een nieuwe post kan je tegen volgende week verwachten.

Gemiste Kansen 8

2007-08-08T21:22:00.000+01:00

Terug van weggeweest! ^^ Have fun with it, en laat gerust een comment achter.

Mijn hoofd wilde supernova gaan, of er werd net acupunctuur met broeihete naalden op mijn hersenen uitgevoerd. Twee dagen lang kon ik nauwelijks het bed uit, maar kon ik nauwelijks slapen of het licht aandoen. Ik kroop weg in de duisternis onder mijn lakens, waar ik niets kon zien en het leed van mijn ogen wat verzacht werd. Ik ging er enkel uit om naar het toilet te gaan of om iets te eten of drinken. De tweede dag stopte mijn bloedmigraine om zeven uur s'avonds, als bij slag. Te veel zorgen, te weinig slaap, te veel koffie? Ik wist bij de goden niet waarom ik het had gekregen, en zo lang aan één stuk door. Één keer had ik gebeld naar school om te zeggen dat ik migraine had, en geen lessen kon meevolgen. De secretaresse zei dat ik een briefje moest meebrengen... na een trage zucht begon ik het mens zo hard uit te schelden dat ze waarschijnlijk dacht dat ik Gilles de la Tourette had. De gore creativiteit was subliem, maar ik bereikte er minder dan niets mee. Wat moet je in hemelsnaam met een “ziekte?” als migraine? Bijna iedereen die het niet heeft bekijkt je alsof je een zwakkeling bent die niet tegen een beetje hoofdpijn kan, terwijl het in werkelijkheid enorm slopend kan zijn voor zowel lichaam als geest. En dan nog het probleem van de kosten om jezelf te verklaren als je er één keer per week last van hebt. Één keer migraine tijdens de week zou me dus iedere keer een goeie twintig euro kosten... of zou ik aan een briefje kunnen komen die me de complete vrijheid geeft om te gaan en staan waar ik wou zonder negatieve gevolgen? Gewoon zeggen: sorry, ik heb migraine... daag! Het zou een oplossing voor mij zijn, maar de school zou het denk ik niet willen. Jammerheid.

Toen mijn migraine over bleek te zijn las ik wat in een boek die ik voor m'n verjaardag had gekregen. Ik had er niet zoveel zin in om eraan te beginnen, omdat ik hem niet zelf uitgekozen had. Het viel echter best mee. Een verhaal waarin het hoofdpersonage in een zowaar ingewikkeld complot zat. Lectuur om de paranoia in me te voeden dus. Toen sloeg het noodlot toe. Een paar sms'jes van m'n toenmalige lief die opeens aan de lopende band begon te zenden vertelden me dat ze het uit wou maken. Twintig minuten lang staarde ik met betraande ogen naar het laatste berichtje, met een hoofdpijn die loeide maar ik negeerde door de schok dat ik haar kwijt was. Maar ik wou het niet aanvaarden, zou het niet! Woede deed m'n bloed kolken als een getij dat enkel maar meer en meer vloed wou hebben. Hoe kon ze! Al die maanden lang hield ik van haar als was ik een paladijn en zijn koningin. Maar mijn woede was meer op mezelf gericht dan op haar. Waar was IK fout gegaan? Maar het antwoord bleef uit. Het was mij een compleet mysterie, en uiteindelijk bleek het nooit opgelost te zijn. Een open wonde die ik lange tijd meedroeg als een molensteen rond mijn nek. Veel later begon ik haar de schuld te geven. Ik had alles gedaan wat ik kon, en die laatste weken begon ze vreemd tegenover me te doen. Dat moest het zijn, wat kon er anders zijn? Iemand? Maar waarom bleef ze dan nog wekenlang wanneer ze zich anders gedraagde tegenover me? Eigenlijk wou ik het niet weten, in tegenstelling tot mijn gewoonte alles uit te pluizen. Nu ja, je wint wat, je verliest wat...

nieuw ding :p

2007-08-02T12:18:00.000+01:00

Een voorlopig naamloos verhaal, en dan nog in het Engels! Hoe ongehoord op een nederlandstalige blog *geshockeerde blik* :p !!! Maar dit is MIJN blog, hà! Me does what me likes on me blog ^^

Anywayz, het is het begin van een fantasy-"verhaaltje". De kans dat dit uitgroeit tot een megasaga van 6000 bladzijden is astronomisch klein, dus laat ik het bij verhaaltje.

Ayilir's toes cracked as he came down the stairs early in the morning, almost as loud as the stairs themselves. He felt hungry, starving even. Spending five days in bed with a high fever gave him one hell of an appetite. The door to the kitchen squeeked as he entered. It seemed no-one had gotten out of bed yet, so no problem grabbing himself some supplies and be on his way, he thought. Grateful as he was, Ayilir didn't want any time to go to waste just to say goodbye. The forest was calling, and he had to adhere. Carefully he stuffed a loaf of bread in his bag, wrapped in a clean towel. Checking his pocket to feel if his money's still there, he felt his purse, still crunching with money. Ayilir smiled, as truly honest people were rarily found these days around these parts of the continent. Theft can keep bread on the table. They could have taken it all and left him to die, but they didn't. He decided he might as well show them his gratitude. A purse bulging with coins was opened, and he left them half of it on the kitchen table. Five gold coins, seven silver, three copper. Money was a mere formality to Ayilir, as he knew he could get more than enough to come by any day. While approaching the front door of the house, he heard one of his rescuers getting out of bed. Quickly he opened the door and made a run for the forest. A cool morning breeze greeted him as he hastily moved away from the farmer's steed. After reaching the edge of the forest, he turned around to look at the house one more time. He still wondered how that wolf could have come close enough to him to bite him in his arm, making him ill. He had seen the cold eyes in the deliriums of his fever, fearless, determined, glowing with a crazed anger. It confused him, as he had never been attacked by a wolf before. He sighed and went on his way home through the forest, watchful for any dangers lurking in the bushes. A little hunt to sharpen the senses would be nice, he smirked.

Tune in next week for the next part ^^

Schreeuw van Evanga 15

2007-07-21T12:57:00.000+01:00

Excuses voor de lange afwezigheid, de laatste tijd ben ik druk bezig geweest met m'n vakantiejob. Gezien ik iedere keer de ochtendshift heb, heb ik dan ook niet veel zin om in de namiddag nog veel actieve bezigheden uit te richten... Hier is het volgende deel althans van SvE ^^ enjoy!

Het wezen eind'lijk vorm gegeven
door een naakte enkeling
die zelfs niet beter wou weten

Gevangen en gemarteld
in een stortvloed van emoties
kruipt zijn geest weg in zichzelf
ontnomen de controle
ontnomen de nu gewenste dood

Ervarend wat het is
een zondige mens te wezen

Schreeuw van Evanga 14

2007-06-29T14:22:00.000+01:00

Ook alweer de veertiende post met een gedicht (of meerdere) van SvE. Het zijn er twee in deze post, omdat ik 1: al sinds de 20ste niet meer gepost heb op m'n blog, o.a. door mijn aanwezigheid in Dessel vorig weekend, en 2: lui ben en me er schuldig over voel :p

Volgende deel van Gemiste Kansen is in de maak. Tegen zondagnamiddag/avond zou die erop moeten staan. Abonneer je op de RSS-feed om verwittigd te worden bij nieuwe posts ^^

Twee ogen zien een Waarheid
die enkel Tweedracht kan beleven
want zowel wraak als vergeving
zijn immer in de maak

De dood nog niet gesmaakt
besluit Hij om te nemen
een mens die Hem leven heeft gegeven

En hij die dacht dat niets kon deren
en onder een stralende zon
tussen het lange gras, blijdschap beleefde
keek onbevangen op, toen Hij
met duizend schreiende,
vloekende monden
op hem afstormde, en innam
waar een deel van Hem ontstond

Gemiste kansen 7

2007-06-20T14:24:00.000+01:00

Het duurde een tijdje voor ik er weer in kwam, maar ik geloof dat ik de smaak weer te pakken heb ^^ Het zevende deel van Gemiste Kansen!! *blijheid*

Het verhaal heeft een lange aanloop, maar de gebeurtenissen zijn zich al aan het ontwikkelen, een beknopt verhaal kan alleen maar de diepte van het verhaal beknotten. Hopelijk bevalt dit nieuwe deeltje je, en laat gerust een berichtje na.

Ik kroop onder de lakens en kneep in haar borsten. Als je stout bent doe je het beter goed. Ik ving een klap, het deed geen pijn. M'n armen gleden rond haar en ik zoende haar zachtjes op de mond. Alles wat ik nodig had was daar, in die kamer, dat moment. Haar huid zo zacht en warm, en die verrukkelijke vormen. Ik was pudding in haar handen, net als haar borsten dat waren in de mijne. Achteraf kan je relativeren en zeggen dat het allemaal een illusie was, maar het leek allemaal zo echt, vooral de tweeling dan. Nog altijd ruik ik haar wanneer ik aan haar denk. Iemand liefhebben is het meest zalige gevoel dat een mens kan beleven, en ik sla mezelf nog altijd voor het hoofd dat ik haar heb laten gaan. Tragedies zijn nooit ver weg, maar deze was enkel voor mij, zij kon verder gaan met haar leven, ik niet.

Het werd al wat later op de avond en ik volgde halfelings een gesprek over een vermoord meisje dat niemand onder ons persoonlijk kende, maar waar de media een vette kluif aan hadden en het op de voorpagina zetten. Wat er zo belangrijk aan was kon er bij mij niet echt in. Moord, slagen en verwondingen, verkrachting waren van elke tijd en elke plaats in de menselijke geschiedenis. De aanleg tot gruwel zit in het diepste van de mens verweven, Het enige verschil was dat er nu media waren om het in onze neus te wrijven. Ik volgde misschien de richting journalistiek, en wist dus wat de mensen wilden lezen, maar zo uitzonderlijk waren de meeste dingen eigenlijk niet. Ik liet het gezwans maar even voor wat het was en ging een pint bestellen aan de toog. Op de uitbater kon je hoe dan ook soms wel een kwartier wachten voor hij zin had om je te bedienen. Een hatelijke kerel die iedereen toch graag had, hij amuseerde zich met het ergeren van z'n klanten, maar in ruil kreeg je die sfeer die zo eigen was aan het café. De muziek was ook wel een aanleiding. Geen enkele andere zaak kreeg het in z'n hoofd om rock en metal te draaien in het kleine Koekelare, één van de mooie maar slaperige gemeentes in de westhoek. Bij nader inzien was er geen enkel dorp of stadje in de streek waar veel te doen was, maar dat was geen excuus.

Met mijn perfect getapt pint op de tafel gezet, papte ik wat aan met Steph. Niet dat het ooit zou lukken, maar ze was nu eenmaal een roos onder madeliefjes, venijnig, maar heet. Ik wou altijd al een papaver zijn, verslavend en bedwelmend als de stof die erin zat, maar ik was eigenlijk een klimop, hoewel ik niet veel vrouwen beklommen had in m'n leven. Ik klampte me vast aan een vriendschap, probeerde vriendschappen te smeden zo diep als de zee. Dat lukte me ook, maar ten koste van die romantische liefde. Misschien hunkerde ik er wat teveel naar. Een tweede keuze zou een varen zijn. Mijn zaad verspreiden en voor honderden, zoniet duizenden nakomelingen zorgen, de wat geringe overlevingskansen van het nageslacht door onderlinge concurrentie zou ik er maar bijnemen. Steph kwam dichter zitten en glimlachte naar me. Verrast trok ik een wenkbrauw en een mondhoek op. Misschien was ik vanavond toch de melk die bij de kat was gezet. Toen kwam er een pauze, zo één waar je verward en zenuwachtig van raakte, en hoewel die maar tien seconden duurde een klein jaar leek. Ik voelde altijd wel wat voor haar, een diepe affectie, dat zeker, de rest was een vraagteken. Maar met enkel vriendschap krijg je geen zo'n lange gaten in een gesprek. De stilte werd verbroken door Sarah die blijkbaar eens wilde trakteren. De alcohol ging goed binnen, dus bestelde ik nog maar een pint. Steph bestelde hetzelfde, en Sarah verdween even van het toneel. Met mijn teerbemind gezelschap praatte ik nog wat over de komende examens, en de zorgen die ik me errond maakte. Over de vreemde situatie met Alea repte ik geen woord. Je kan geen meisje binnendraaien als je over een andere begint, of ze moet wel een heel verstoorde hormonenbalans hebben. Ze sloeg haar arm om m'n middel en wreef er enthousiast. Ik zei 'merci' en 'je bent een schat, weet je?', legde mijn arm rond haar schouders en keek haar in de ogen. Ze trok een schattig pruillipje en ik zoende haar op de wang. Voor de tweede keer deze week was het raak. Een unicum in mijn duistere universum. Sarah kwam terug met twee pintjes en een cola light, en mijn arm hief zich op en verwijderde zich van de nimf die naast me zat. Het viel Sarah ongetwijfeld op, en perste haar lippen maar samen om er maar niets over te zeggen.

Schreeuw van Evanga 13

2007-06-18T14:16:00.000+01:00

Terug van weggeweest ^^ Hieronder staat het nieuwe gedicht uit SvE, pdf is ook bijgewerkt. Ook: vanaf dat ik weer inspiratie (en zin) krijg om verder te werken aan Gemiste Kansen vind je het hier (en enkel hier) terug! Abonneer je gerust op de rss-feed om een berichtje te krijgen vanaf dat er een nieuwe post is.

HF, Kame

De Duistere kruipt dichter
als een onzekere wolf
niet wetend of Hij werk'lijk
voor zijn prooi wil gaan
Als een donker onheil
een onweerswolk in de verte
de schaduw geworpen
aan de rand van het bestaan
de wroeging evenzeer
een deel van Zijn lichaam

Oneliners/quotes

2007-06-09T13:19:00.000+01:00

Vandaag had ik zin om een paar oneliners/quotes te verzinnen, en zoals gewoonlijk bij mij kunnen die soms een beetje grof en seksistisch overkomen. Mijn raad is ze niet serieus te nemen, of ze gewoon niet te lezen :p Ze zijn in het Engels, maar qua woordenschat valt het echt hééél goed mee.

Enjoy ^^

If you're trying to get yr hands on some bottom, just slap one, they might get upset, but at least you were half way there!

Romance is overrated, it's like foreplay without the sex.

Paradise always has its litter

Men might be pigs, but women are ingrowing warts... but even if you're a wart, you can look like a cute extra nipple

My anxiety is expanding, you know, like your bottom

A tight bottom is like an eclair without the pudding

Fear is caused by the paranoia something awful is going to happen to you

Pudding can go in, but it rarely comes out, it just seeks its way to enlarge the parts you think are the most attractive

A nipple is like a tiny breast with a nipple on top, suffering from an allergic reaction.

A strong arm has seen a lot of practice.

Women are always in a good mood when they're going out with their fat girlfriend.

Porn is the expression of male admiration for cheap women.

I'm not being hard on you, there's like a three feet distance between us!

Nipples are an orientation point for blind people having sex.

Schreeuw van Evanga 12

2007-06-06T16:28:00.000+01:00

Tweede gedicht uit het deel: Het weerloze Bestaan. Deze zal morgen bij de pdf gevoegd worden als ik er tijd/zin voor/in heb. Een betere opmaak zal er dan eventueel ook zijn. Have fun ^^

Verwikkeld zijn ze als wortels
het verleden, heden en toekomst
met de grond die hen omarmt

Het eeuwige verlies
eens het verleden, vervuild en onleefbaar
het nu en dan wurgt
en enkel plaats is
voor een zielige nostalgie
waaruit een bitter sarcasme
als een gapende mond van aarde
verstikkende walmen verspreidt

*PS: vind je sommige gedichten/teksten te pessimistisch of negatief? Denk er dan gewoon aan dat het net de miserie, de pijn, het imperfecte, de radeloosheid en wanhoop, en alle "onaangename" dingen zijn die ons de creativiteit schenken.

"In een perfecte wereld is er geen noodzaak voor creativiteit, en is kunst een concept waar niemand ooit toe zou verleid worden, omdat er geen enkel nut voor zou zijn."

SvE kan ook zo worden geïnterpreteerd om een gelijkaardige gedachtengang weer te geven.

Schreeuw van Evanga 11

2007-06-02T10:31:00.000+01:00

Het eerste gedicht uit het derde deel van Schreeuw van Evanga, wat "Het weerloze Bestaan" heet. De pdf zal spoedig geüpdate worden, maar opmaak is wel voor na de examens, wanneer ik er meer tijd voor heb.

Een wank'lende gestalte onder invloed
beweegt zich door de gangen
van een paleis groots in need'righeid
waar gastvrijheid de beminning is

Doezelend komt Zij wakker
de in onrust geschapen droom
gestaag een gevaarlijk komen
weerloos in vergulde ketens

Een ruisende wind vanuit de kier
ogen gluren met bitt're pijn
een verstarde gedaante in twijfel
bevangen door een kilheid

Spoedig komt Hij aan
de tekens in gedachten
van nakende rampspoed
maar niet het begin
niet het einde van

Het weerloze bestaan

Examens...

2007-05-28T16:02:00.000+01:00

Vanwege de komende examenperiode zal ik niet veel tijd hebben om nog dingen op de blog te plaatsen. Na 15 juni zal ik natuurlijk terug beginnen posten, hoewel ik voordien misschien ook wel al iets erop gooi. Succes met de examens, en als je die niet meer hebt... mja... gewoon succes ^^

PDF Schreeuw van Evanga

2007-05-23T13:08:00.000+01:00

Voor wie de gedichten van SvE in volgorde wil zien (degene die tot nu toe op mijn blog verschenen zijn), kan ze nu in .pdf-formaat downloaden. Gemakshalve zal ik links plaatsen voor de laatste versies van SvE en Gemiste Kansen in de rechtse frame. HF ^^

Schreeuw van Evanga

Blooper opdracht Engels

2007-05-21T08:56:00.000+01:00

Een eind geleden maakte ik voor een opdracht Engels een "weather report", ik besloot wat te improviseren, zodat één van de versies zoals hieronder eruit kwam. If you find it bad, it's not supposed to be good :p enjoy ^^

Foto's en SvE 10

2007-05-20T14:25:00.000+01:00

Vrijdag ging mijn verjaardagsfeestje door in het Jeugdforum in Moere ^^ Dank aan iedereen die afgekomen is! Zij die er niet waren hebben iets gemist :p Voor de nostalgici onder jullie, de foto's staan hier vanaf heden online.

De tiende post van Schreeuw van Evanga (laatste deel van "frivoliteiten") staat hieronder ^^ HF! Spoedig post ik ook een link waar je een pdf van SvE kan downloaden.

En ik zie Haar, al half dromend
liggend op het bed, wetend dat ik er ben
ik kijk Haar aan, Ze sluit haar ogen
een vredige glimlach om haar lippen

Ik ben gevangen, en zoen Haar zachtjes
zo warm, zo vredig in haar armen
Haar missend op hetzelfde moment
de liefde, weergaloos mooi en teder

Gemiste Kansen op pdf !!!

2007-05-15T09:16:00.000+01:00

Op aanvraag zal ik Gemiste Kansen vanaf nu ook in .pdf-formaat op het net zetten, zodat uitprinten gemakkelijker gaat. Hier is de versie van 15 mei. Dank aan Sjapie om zijn server beschikbaar te stellen (www.sjapie.be) ^^ Enjoy!

Gemiste Kansen 2007-05-15

Gemiste kansen 6

2007-05-15T08:40:00.000+01:00

Mijn excuses voor de laattijdigheid. Wegens een sterfgeval in de familie had ik niet veel zin om aan mijn blog te werken vorige week. Hier is het zesde deel althans van Gemiste kansen. Volgende deel SvE komt morgen.

Het was nog warm toen ik thuiskwam, maar toch had ik mijn jas tijdens de rit niet afgedaan. M'n t-shirt kleefde aan m'n rug. Ik waste mijn schouder, samen met de rest. Veel zin had het niet als er maar één lichaamsdeel enigszins proper was. Na het bad kwam het bord, een bord gevuld met frieten. Frietjes op vrijdag, het was een ritueel geworden. Mijn moeder werkte elke vrijdagavond, en m'n pa kwam elke weekdag ook al laat thuis. Ik klaagde er nooit over. Waarom zou ik? De frieten waren lekker en op kot at ik er nooit. Gentse frieten smaakten me nooit zo goed, en de bakjes waren veel te klein. Broertje en pa waren al bezig met eten toen ik aanschoof aan tafel. Het verval van beleefdheid was al lang geleden ingezet in het gezin, ze aten niet, ze schrokten eerder. Met open mond verkauwden ze het frituursel tot een drab, die ze vervolgens door hun slokdarm werkten. Vroeger was het omgekeerd, kreeg ik opmerkingen wanneer ik niet netjes at, maar nu gaven ze er zelf niet meer om en gaf ik commentaar. Ze apprecieerden het niet, verre van. De oorzaak van menig geruzie met m'n ouders, en de aanstoker was ik. Op één of andere manier bleek ik dan de reden te zijn voor al hun ongenoegens. Ze betrokken alles erbij dat ze me maar naar het gezicht konden gooien. Ze zouden goede dictators geweest zijn. Ik zei maar niets, at m'n bord leeg en ging op café, voor het huis te klein werd. M'n broertje ging mee, twee jaar jonger maar iets groter dan mij. Ik zag er wel veel ouder uit dan Anton. Met een kort baardje die als een tapijt over mijn kin hing. Het was beter dan niets, hoewel smaken verschilden daarover.

Voor we vertrokken had ik nog een bruistablet in m'n binnenzak gestopt. Die zou misschien nog van pas komen dacht ik. Een migraine-aanval kon ik soms wel voelen aankomen. De lichte trilling van een B52 die net binnen gehoorsafstand kwam. Tien minuten wandelen en we stonden voor het overvolle café. Een liedje van Saxon speelde op de achtergrond toen we binnenstapten. Er zat zeker volk dat we kenden. Sarah had me al gezien vanaf de toog en kwam op me af om een knuffel te geven. Leuk als bijna al je vriendinnen knuffelaarsters waren. Affectie alom. Toch liever een lief, een teef om de mijne te noemen, want hoewel ik die vriendinnen echt graag zag, was ik maar een vriend, en niet meer dan dat. Een zonderling waarover ze zich ontfermden kwam soms in me op. Ze had wat kitcherige kleren aan vanavond, te flashy en opgewekt om in een groezelig café aan te hebben. Zonder die kleren zou het wel aangenamer geweest zijn voor de ogen, maar een arrestatie voor zedenschennis was dan in aantocht. Mogelijke groepsverkrachting was ook een mogelijkheid. Wijselijk stopte ik die gedachtengang.
Stephanie kwam bij mij en Sarah zitten. Bruinharig en ietsje gezetter dan Sarah, die zelf blond en graatmager was. Steph vond ik dan ook aantrekkelijker. Vrouwen waar wat aan hangt voelen meestal zachter aan. Toch hield ik zeker niet van dikke vrouwen, ik had een natuurlijke afkeer voor alles wat tien kilo meer woog dan mezelf zonder een goede reden.

Gemiste kansen 5

2007-05-06T15:02:00.000+01:00

Het vijfde deel van gemiste kansen ^^ Iedereen die gisteren niet bij de optredens in de Germinal in Koekelare was, heeft iets gemist. Zowel Avoid, als Caelifer en Backyard gaven een deftig optreden. Enkel jammer dat er niet veel volk was.

Deel 6 komt er in de loop van volgende week.

De grijze tegels bij de ingang lagen vol met peuken, met ernaast een haast lege asbak. Iemand moest de schoonmaakploeg toch werk bezorgen? We praatten wat over zijn 'vangst' van gisteren. Blijkbaar was hij uitgeweest aan de overpoort en had daar een leuk meisje ontmoet. Altijd vroeg ik me af hoe hij het toch deed. Het was niet dat hij zo aantrekkelijk was, maar zijn manier van doen trok blijkbaar veel vrouwen aan. Ik zag er wel beter uit, zeker nu, hoewel ik er ook niet fris uitzag, maar zelden had ik eens een vriendin. Het grootste verschil was misschien dat ik niet in het wild rondscharrelde, maar rustig in mijn achtertuintje wachtte tot een lieve poes zich bij me kwam nestelen. Alea schoot weer door mijn hoofd, en dacht eraan dat ik nog iets moest laten horen van me. Ze zei dat ze me zelf wel zou bellen, maar attent zijn is een goede eigenschap, en ik wou haar zo graag terug zien. Alea moest het maar stellen met een berichtje, wie weet had ze nu les. Een lief berichtje over hoe leuk ik het vond met haar gisteren, en dat ik in de vooravond nog eens ging bellen. De les begon weer, dus we haastten ons nog vlug naar de automaat en gaf de machine een halve euro voor een bekertje koffie. Max Havelaar was eerlijk voor iedereen behalve de westerlingen die zo'n automaat voor zich hadden. Ik kon aan een pak koffie raken voor iets meer dan anderhalve euro, die nog voor smakelijke koffie zorgde ook. Dan vragen ze een halve euro voor iets waar de smaak soms van te over laat, en meestal nog bedekt is met een vadsig geelbruin schuim. Maar wie klaagt over een halve euro, gierig was ik niet, en de koffieboeren verdienden ook wel wat opslag. Ik nam het bekertje zonder dankjewel te zeggen tegen de automaat. Beleefdheidsregels gelden niet voor objecten. Het vreemde is dat mensen op machines kunnen staan vloeken als ketters, maar als ze het goed doen zegt niemand iets. Het deed me denken aan m'n relatie met m'n ouders. Met ondertussen wat druppels koffie gemorst op de stenen trap kwam ik het lokaal terug binnen. De leerkrachte kwam iets later binnen, en begon meteen weer les te geven.

Tien minuten later trilde mijn broekzak. Ik haalde m'n gsm naar boven toen mevrouw Lachasse met haar kont in volle expansie naar ons gericht stond. Het berichtje bleek vrij koud te zijn, ze wou niet afspreken, niet met me praten, en ze zou zelfs niet meer terugsturen naar me. Je wint wat, je verliest wat, maar niet eens een uitleg voor je verlies was er toch iets over. Mijn dag was verpest, en m'n humeur stak de kop op. Michiels' geur deed er nog een schepje bovenop. Toch beheerste ik me en zond terug dat ik het echt jammer vond, en dat ik haar echt wel nog wou zien en horen. Het voelen en smaken zette ik er alleszins niet bij. Wel probeerde ik haar aan te sporen uit te leggen waarom ze zo deed. Terechte vraag, niet? Geen effect, de volgende twee dagen hoorde ik niets meer van haar, en hoewel ik probeerde contact te zoeken was het enige wat ik bekwam een lege telefoonkaart. Het was welletjes, als ze niks meer van me wou weten, dan was het maar zo. Dat het geen goed teken was dat dit de tweede keer was dat ik in zo'n soort situatie terechtkwam, leek me duidelijk. Zoveel vragen die ik wou stellen, maar geen antwoorden. Het waarom is toch zo belangrijk in iemands leven. Zonder het waarom is er geen zin, geen richting om uit te kiezen, zonder het waarom bestaat de wereld enkel uit zekerheid, en de zekerheid is de hel, het fatalisme in de mens. Het was vrijdag, ik was uitgeput, geagiteerd, wou naar huis, en zuipen tot ik er bij neerviel. Ik nam de tram naar het station en kwam terug bij zinnen. Het gleufdier keek naar me en glimlachte, ik glimlachte terug. Alles wat ik voorlopig nodig had, waren liefjes die me niet meer wilden zien, en mensen die ik verachtte die vriendelijk waren. Twee één voor de soa-automate. Misschien was ze zo slecht nog niet. Praten met haar behoorde echter nog niet tot mijn absolute verlangens.

Gemiste kansen 4

2007-05-03T15:30:00.000+01:00

Het vierde deel van Gemiste Kansen. Dit weekend komt het vervolg van SvE.

Het was acht uur dertig, en ik zag eruit alsof ik net van de set van een kitcherige zombiefilm kwam. Gelukkig was ik niet de enige. Als student ben je nooit alleen in je buitensporigheden. Dat was ook zo geweldig aan het leven op kot. Wel was ik de enige die vergeten was een presentatie voor te bereiden, zo bleek dertig seconden nadat ik binnenkwam. De nazindering van Alea's aanwezigheid verdween als sneeuw voor de zon, en ik sloeg mezelf voor het hoofd. De leerkrachte Frans kwam binnen, en ik besliste om er maar meteen komaf mee te maken zodat ze niet opeens mijn naam afriep en ik daar met mijn mond vol tanden stond. Hoewel de meeste mensen daar heel blij mee zouden zijn in de letterlijke zin van het woord, zou het toch niet zo aangenaam geweest zijn voor mij. Na even te zoeken hoe ik het aan boord zou leggen stapte ik op haar af en vertelde uitvoerig over de hevige migraine waarmee ik het de afgelopen dagen mee moest stellen. Ik had de taak wel gemaakt, maar had nog niet de kans gehad om naar het kopiecentrum te gaan om een slide te laten afdrukken voor de overheadprojector. Mijn plan werkte, ze viel ervoor als een jood in een massagraf. Mijn dag liep alweer gesmeerd, een week uitstel en geen verder opgelopen schade.

Vijf minuten te laat kwam Michiel naar binnen, onder de strenge blik van de lerares die hem zei dat hij moest gaan zitten. Verfomfaaide haren en kleren, blijkbaar had hij gescoord vannacht. Onbegrijpelijk dat hij er toch altijd in slaagde om naar alle lessen af te komen terwijl hij zo'n onverantwoord leven leidde. Ik gaf hem nog een jaar voor hij instortte. Waarschijnlijk een optimistische prognose. Ik wenkte naar hem, en hij zette zich naast me neer. Het volgende moment had ik er al spijt van, hoewel hij een betrouwbare vriend was. Hij stonk naar een coctail van drank, verscheidene lichaamssappen en parfum. Gelijk had ik. Een neus vangt soms meer op dan de ogen. Mevrouw Lachasse was ondertussen bezig met een deel grammaticaregels op het bord te schrijven. Geen zin en geen talent had ik ervoor, toch niet voor die taal. Geef mij maar een les Engels, daar kon ik tenminste niet voor buizen, en moest ik niet kijken op een middelbare vrouw met kitcherige kleren en een paddenstoelhoofd. Het liefst van al zou ik m'n hoofd op m'n bank gelegd hebben, naast die van Michiel, die ondertussen zijn voorhoofd neergepoot had op de bank. Blijkbaar zich wat te veel uitgeleefd. De vraag die in m'n achterhoofd rondsluimerde was wie hij nu weer opgescharreld had. Lachasse draaide zich om en porde hard met haar regel in Michiels' schouder, die zich al kreunend weer oprichtte. Zes maand was waarschijnlijker. “Michiel, als je niet kan wakker blijven in de les kan je beter vertrekken.” zei ze op boze toon. Hij knikte, en trok zijn wenkbrauwen omhoog als teken dat hij de waarschuwing begrepen had. Ondertussen schreef ik wat van de grammaticaregels op, ze zouden toch niet blijven hangen, en de teef veegde het bord meestal terug schoon tien seconden nadat ze het laatste woord er met een krijsend krijtje erop had geschreven. Ik glimlachte toen ik bedacht dat het piepend krijt wel afschuwelijk moest zijn voor Michiel. Het zou hem alleszins wakker houden. De pauze kwam snel, en we rookten samen een zaf op het binnenkoertje.

Gemiste kansen 3

2007-04-29T15:10:00.000+01:00

Het derde stukje van Gemiste Kansen, in een paar dagen post ik nog een stukje.

Ze was nog mooier dan de soa-automate. Ze had een groen rokje aan, met een verwarrend motief erin verweven, en een effen lichtblauwe blouse met het bovenste knopje open. Ik stelde mezelf voor en vroeg hoe ze heette. Alea. Een naam alsof ze rechtstreeks uit een fantasyboek kwam gelopen. Een elfje op een schimmel die nooit moe werd. Ik vroeg wat ze wou drinken, en bestelde een kriek en een cola. Ik had geen zin om alcohol te drinken die avond. Teveel kans om opeens een migraine-aanval te krijgen waardoor ik ongecontroleerd met m'n oogleden begon te knipperen. Geen aantrekkelijk zicht. Cafeïne was nu ook niet zo goed tegen migraine, maar daar kreeg ik het nooit van. Mijn tactiek om een cola te bestellen ontplofte als een granaat in m'n anus. Dacht ik. Blijkbaar nam ze aan dat ik niet goed tegen drank kon, of straight-edger was. Het duurde een paar minuten en een paar vreemde stiltes om het misverstand weg te werken. Maar toen we eenmaal begonnen waren een degelijke conversatie te beginnen kwam er maar geen einde aan. Via subtiel gestelde vragen kwam ik meer te weten over haar leven. Ik zag mezelf juichen van binnen toen ze zei dat ze al een half jaar alleen was. Toen Sidewalk Sally alleen naar buiten ging keek Alea haar scheef aan. Een kleine zweem van verachting rond haar mond. Ik mocht haar graag, heel graag zelfs. Ze verborg haar gevoelens niet. De appel had ze misschien geproefd, maar even snel terug uitgespuwd. Geen bedrog, geen huichelarij. En ik genoot ervan zoveel goeie dingen te zien in één persoon. Bijna genoeg om ervan te walgen. Ze ging naar het toilet, en raakte me even aan m'n schouder. Die schouder ging ik niet meer wassen. Tot hij vuil werd natuurlijk. Ik probeerde te stoppen met me in te beelden dat ze perfect was. Misschien was ze helemaal niet aangenaam. Een beest die zich vermomde als bloem om een insect aan te trekken, om vervolgens in zijn geheel te verzwelgen en langzaam te verteren. Ik moest opletten en haar beter leren kennen. Dit was net iets te mooi om waar te zijn. Maar zelfs al was ze niet het perfecte wezen voor mij om te behagen, haar onvolkomendheden waren niet noodzakelijk afstotelijk.

Vier minuten later kwam ze terug. Haar haren nog ietsje netter dan voorheen. Mijn gsm wees aan dat het drie uur s'nachts was. Het was bijna welletjes geweest, en dus zei ik dat ik straks terugging naar mijn kot. Daarop glimlachte ze, en zei dat ze ook moe begon te worden. We gaven elkaar ons nummer om “misschien” nog eens af te spreken. Een kwartiertje later stapten we buiten, en stond ik stil om haar genacht te wensen. Mijn baard gleed langs haar wang om er haar een zoen op te geven toen ze haar gezicht draaide en me zachtjes kuste op de mond. Haar lippen waren zacht, als kussentjes die je nooit pijn zouden kunnen doen. Ik kuste haar terug. Het voelde juist aan. Haar armen waren ondertussen om mijn nek gegleden, en ze zoende me nog eens, wat zekerder nu. Toen liet ze haar handen van mijn nek glijden en keek me aan. “Het was leuk vanavond,” zei ik “net als jij.” Ze lachte en zei dat ze me nog iets ging laten weten morgen. Ik kuste haar nog eens en fluisterde slaapwel in haar linkeroor. Ik rukte me los van de onzichtbare dwang om er te blijven staan en haar dood te knuffelen, en ging op weg naar mijn kot, om de twintig meter me omdraaiend om haar nog maar eens te zien. Dit was nog geen liefde, maar het leek er wel een beetje op.

Pas toen ik de sleutel in het slot van de voordeur stak overviel de vermoeidheid me. Het was ondertussen al vier uur, en m'n geest begon spelletjes met me te spelen. Ik zag mezelf aan de deur van mijn kot staan, die voor ik de juiste sleutel uit m'n sleutelbos gevist had openging, en een naakte ex-vriendin onbeschaamd voor me stond en zich terstond op me wierp. Gedachten zo expliciet dat mijn kruis al last had van lijkstijfheid. Ik zuchtte. Geen naakte jonkvrouwen in mijn kamer vannacht, en misschien maar best ook. Mijn hoofd was zachtjes aan het bonken toen ik me op m'n bed liet neerzeigen. Tanden poetsen kon morgen ook wel, ze smaakte heerlijk.

Schreeuw van Evanga 9

2007-04-29T14:27:00.000+01:00

Twee gedichten uit SvE als vervolg op de 8ste post van Schreeuw van Evanga. Morgen post ik het derde stukje van Gemiste Kansen. Excuses voor het late posten :p

Onverdroten verloren in het spel
geen obsessie maar pure wil
in zoetheid geurend, twee lichamen
verbonden in een druipend geheel

Verloren in identiteit en waarheid
tussen onmacht, leven, en drift

Het leven compleet, en even
lijkt al het andere, zo ver weg

Verwarmd door de aanraking
een streling door het haar
uitgeput en voldaan
een heerlijke slaap die lonkt

Van alle imperfecties ontdaan
de droom van een dronken bestaan
zwelgend in de liefde
het leven voor een ander bestaan

Niemand wakend over de rustenden
niemand denkend aan het zelfbehoud
niemand wetend wat het inhoudt
angst en nachtmerries te ervaren

Gemiste kansen 2

2007-04-22T20:13:00.000+01:00

Nog een stukje die ik gemaakt heb voor Gemiste kansen. Als dit vervolg verwarrend overkomt: dit stukje speelt zich af voordat het eerste stuk zich voordoet. Vervolg van Schreeuw van Evanga post ik morgen. HF ^^

Nadat ik me zo zielig op m'n wat onfris ruikende bed had gestort, op de dag dat het een jaar uit was met haar, besloot ik me maar eindelijk eens te vermannen en het achter me te zetten. Terug aan andere vrouwen denken, en haar uit mijn geest bannen. Een mooi voornemen, maar toch heb ik de dag nadien een berichtje naar haar gezonden met de boodschap: “gelukkige verjaardag, groetjes, de teringlijer”. We hadden toch altijd die leuke koosnaampjes voor elkaar gehad. Als je je lief tyfushoer of teef heet en haar daarna vastpakt om met haar een tong te draaien, en er verder niets over gezegd dient te worden, heb je een bizarre, maar leuke relatie. Natuurlijk moest het verkeerd aflopen. Niet dat ze te goed was voor me, nu ik ernaar terugblik. Beeldschoon, volgens mij althans. Ik heb dan ook wel een vrij aparte smaak, één van die mensen die graag mayonaise bij zijn pizza bolognèse eet. Of die zo zeldzaam zijn, weet ik niet. Wel weet ik dat de meesten me dan aankijken alsof ik paardenuitwerpselen aan het verorberen ben. Mensen die niet durven combineren, hatelijk. “Èèh, zo vies!”, of “o... ké dan.” terwijl ze met hun ogen rollen. Mensen die de liefde niet begrijpen. Maar wat is liefde? Niet de adoratie van het mooie, het pure, het goede. De liefde is de perfectie zien in wat helemaal niet perfect is. Daarmee dat de liefde je blind kan maken. Ik heb wel van een paar vrouwen gehouden, maar die liefde was niet absoluut, niet onvoorwaardelijk als eczeem die zich hardnekkig blijft aanklampen aan je huid, hoeveel zalfjes je er ook op smeert. Ze kon de boom in en er terug uitvallen aan een koord om haar nek, ze deerde mij niet meer. Dat zei ik toch tegen mezelf, of het waar was wist ik nog altijd niet zeker. Ik besloot uit mijn bed te komen en mezelf wat avondeten te maken. Twee eitjes met wat hesp, kaas, brood, en een wat ongelukkig grote hoeveelheid knoflook. Het eten was heerlijk, mijn adem niet. Misschien moest ik een vrouw hebben die van knoflook hield, maar die geur zou ik dan waarschijnlijk ook moeten verdragen. Liever niet.

De leerstof stak me tegen, maar het was nodig dat er wat in mijn hoofd belandde van de lessen waar ik niet naartoe ging. Communicatieleer, één van de meest nutteloze vakken ooit in het leven geroepen. Alsof je vanuit een cursus moet leren wat communicatie inhoudt. Alles wat erin staat spreekt voor zich, ze geven er gewoon een naam aan die je moet onthouden. Heb ik dan even de pech dat ik niet goed met namen ben. Het lief van mijn neef had mij zo onlangs liggen gehad, een halve dag heette ik haar Sharon, toen ze uiteindelijk zei dat ze Melanie heette. De teef. Niet slecht bedoeld natuurlijk, een prachtig mens, maar toch, een duiveltje die opeens al klauwend naar alles in haar weg een bloedbad kan aanrichten, zonder dat ze helemaal uit het doosje is gekomen. Ik begreep wel wat m'n neef erin zag. Wie niet? Één paar ogen die de laatste keer dat ik haar zag geen aandacht schonken aan haar, en dat waren de hare. Toch, niets voor mij, wel voor hem, het gevoel van inferioriteit zou me tenonder doen gaan. De pagina's begonnen allemaal op mekaar te lijken. Frustratie alom, dus ik gooide het maar ergens in een hoek, en liet het daar liggen tot ik er eens over struikelde, of mijn plichtsbesef zichzelf eens bijeenraapte.

Gemiste kansen

2007-04-19T17:38:00.001+01:00

Ik heb verder gewerkt aan het tekstje waar ik mee bezig was. Misschien dat ik zal meedoen aan een wedstrijd voor kortverhalen of zoiets. Wie weet? Ik heb me er alleszins mee geamuseerd om het te schrijven, hopelijk leest het goed. Comments zijn welkom natuurlijk. De vorige posts met delen van dit in zal ik verwijderen in een dag of twee. Vrij kut om een half uur te wachten op een pagina die moet laden(smallband).

*edit: posts verwijderd

Gemiste kansen

Ik zag er goed uit vandaag, ofwel had iemand een onconventionele smaak. De jonge brunette op de tram keek me schalks aan toen ik opstapte, alsof ze me wou oppeuzelen als een grote pot chocoladeijs. Hoe goed je eruit ziet vraag je best niet aan je spiegel, maar aan de blikken van mensen die je zelf knap vindt. Ik had zin om haar aan te spreken en uit te vragen, zo direct als het maar kon. “Mag ik je naam en je nummer?” met een verfomfaaid notitieboekje in de handen. Velen zouden je maar vreemd aanstaren. Gelukkig ben ik zo onbeschoft en onsubtiel niet. Geef mij maar lange aanloopjes en min of meer toevallige wendingen in het gesprek. Vissen alsof je leven er van af hangt. Terwijl ik me achteraan de tram begaf, had ik al een zweem van spijt dat ik geen botte, ongemanierde lul was. Botte messen kunnen veel meer aanrichten als je ze goed gebruikt, maar bot en subtiel gaan meestal niet goed samen in een woordenspel, toch niet om een meisje te 'versieren'. Genoeg vlakke, gemanicuurde handen zijn al in mijn vaarwater verzeild geraakt om te weten dat het geen goed idee was om haar toen aan te spreken. Toch stond ik even bij mijn beslissing stil, want met deze passieve houding bereikte ik niets, bleef de vraag 'wat als' rondzwerven in mijn gedachten. Na verdere observatie van de jonkvrouwe leek het me des te duidelijker dat ik nooit een kans maakte om haar te krijgen, en dan nog eens te houden. Ik rolde dus maar rustig een sigaret om na de rit op te roken tijdens het wandelingetje naar mijn kot.

Terwijl de zon de horizon bijna omhelsde, duwde ik op de bel om af te stappen aan de volgende halte. Ik ging haar missen, die naamloze schone. Misschien moest ik haar maar een naam geven, zodat ze niet uit mijn herinneringen verdween. Eva is een mooie naam, maar ik kende al een Eva of twee, de ene bijbels, de andere hemels. Ik ging maar voor Charlotte, wat ik altijd een mooie naam gevonden heb. Een naam, om te denken aan die keer dat ik een bevallige deerne ontmoette op een tram, dat ze me aandachtig, gewillig, doch plagerig aankeek, maar dat ik niet de moed op kon brengen om haar aan te spreken. Ongepastheid is menselijk, ik begin het te verachten. God mocht de mens wel wat beestiger gemaakt hebben op dat gebied, hoewel de realiteit van verkrachtingen en sadomasochisme me van die stelling neigt te onthouden. Wilder zou een beter woord zijn. Ondeugender ook. Ik stapte van de tram af en stak mijn sigaret aan.

De café's langs de weg zagen er maar wat troosteloos uit nu het bijna donker was. Veel studenten en would-be studenten zaten nu tijdens de paasvakantie hun ouders wat te ambeteren. Één week van dat soort bezigheden is voor mij al meer dan genoeg, dus ben ik maar op Paasmaandag terug vertrokken. Mijn ouders kunnen nu gerust wat op adem komen, nu hun vervloekte zoon terug naar zijn verre hol terugkeert. En ja, het is een hol. Tochtend uit kieren die ik niet kan vinden, en rokerig door de duizenden sigaretten die in mijn mond, longen en asbak beland zijn. Gelukkig gebruik ik mondwater.

De spaghetti was al aan het koken toen ik eraan dacht dat Den Draver wel open zou zijn. Het café was meestal wel nog gezellig, en om te ontsnappen aan het rookgordijn die als smog mijn kamer verstikt ben ik tot veel bereid. Het sociaal contact nam ik er maar bij. Hopen volk die drummen aan de toog als biggetjes bij de zeug beviel me eigenlijk niet zo, maar het kon ermee door. Alcohol is dan ook de meest gegeerde vloeistof op aarde, boven water, boven olie. De drank moet vloeien, of er komt revolutie van. Bedwelming is soms wel een deugd, hoewel het altijd een ondeugd is. Katers zijn een straf van God. De wreedaard die op ons neerkijkt en zijn kans afwacht om een zondaar neer te bliksemen.

Met de nasmaak van spaghettisaus in mijn mond stapte ik naar Den Draver. De nasmaak van een lekkere maaltijd is altijd welkom, toch heb ik liever geen etensresten tussen de tanden. Een kilometertje wandelen, genoeg tijd voor een zaf. Ondertussen bedacht ik onderwerpen om over te praten, en met wat voor mensen ik contact zou zoeken, alsof ik een voorbereiding nodig had om een “prettig” gesprek te voeren. Eerlijk gezegd kwam ik voor het bier, maar mensen zouden het niet begrijpen als ik met mijn pint een gesprek zou beginnen, dus hield ik de schijn op.
Er zat niet veel volk, drie mensen achteraan in de zetels, en twee aan de toog. De toog was het dan maar. De balans trachten in evenwicht te houden. Ik was een pint aan het bestellen toen ik me afvroeg wat voor merk ik aan het drinken was. Het was “Romy”, maar waarom kwam ik het hier tegen en nergens anders? Toen nam ik een slok en besloot er maar geen aandacht aan te schenken. Het bier was dat ook niet van plan. De deur ging open. Ik keek achterom en zag 'Charlotte' binnenkomen. Wat een toeval dacht ik, en misschien een kans. Maar zoals altijd bleek er altijd iets te zijn met aantrekkelijke vrouwen. Ofwel hadden ze een vriendje, ofwel hadden ze een zwerm. Hier bleek het een zwerm te zijn, een meute schoothondjes die zich kansloos voor de leeuwin wierp. Vier kerels kwamen samen met haar binnen. Het woord gleufdier kwam in me op, en ik moest lachen. Ik keek op en zag een blondine met een halfvolle kriek in de hand lachen naar me. Ik lachte terug, blijkbaar had ze mijn binnenpretje enigszins door. Ze zat alleen, dus deed ik zoals het een heer betaamde, ging bij haar staan, en vroeg of ik haar kon vergezellen. Ze zei 'tuurlijk' met een geamuseerde glimlach. Hier zat meer in, mijn dag werd beter en beter.

Schreeuw van Evanga 8

2007-04-14T11:26:00.000+01:00

Dit gedicht uit Schreeuw van Evanga gaat over de simpele, pure, onschuldige liefde. Het vervolg op het vorige gedicht.

Het koren, dat hard striemt
op een huid teer, bemind
niets meer dan ondiepe schrammen

Niets meer of minder
vergeten in het spel
waar twee geliefden
één bejaagde, gejaagd zijn

Een stereotiep, maar lieflijk spel
waarin wij beminnen
onvermogend los te laten
zullen kronkelen

En verborgen
maar in alle eerlijkheid
elkaar zullen behagen

Schreeuw van Evanga 7

2007-04-05T20:28:00.000+01:00

Vervolg op het vorige gedicht van SvE ^^

Ze liefkoost me, en ik wordt machteloos
volledig opgaand in wie Ze is

Geluk roept me eind'lijk aan
en ik bezweer Haar mijn liefde

De enige die mij koestert
maakt en ziet in me
wat Zij wil zien
en ik zo graag wil zijn

Schreeuw van Evanga 6

2007-04-02T15:02:00.000+01:00

Derde gedicht uit Frivoliteiten. Tegen donderdag staat het volgende stukje er ook op. Enjoy ^^

In Evanga, de Godin van Waarheid
met een onschuld, als onbelegen lakens
ben ik verloren gegaan, verdronken

Als een rivier, wast Ze m'n zonden
ik ben rein, het verleden vergeten
enkel bladzijden in een vorig dagboek

Het voorbije lokt me, lonkt naar me
maar me vangen kan ze niet
ongrijpbaar dartel ik
naar Haar, en met Haar

Schreeuw van Evanga 5

2007-03-29T16:44:00.000+01:00

Tweede gedicht uit deel II van SvE.

En als een scharlaken draad
krullen haar lippen
dun maar begeerlijk
een net niet bloederig rood
gesierd met diepliggende ogen
indringend en speels
met één simpele blik
waarachtig doch ironisch
in eeuwigdurende tweestrijd

Muziekbedenkingen

2007-03-28T16:27:00.000+01:00

Toen ik naar wat liedjes van Ensiferum aan het luisteren was die ik al een hele tijd niet had opgelegd, moest ik denken aan de persoon met wie ik die muziek voor het eerst hoorde. Eén van de universele aspecten bij mensen is dat muziek herinneringen kan oproepen, waarover dit stukje poëzie dan ook gaat.

Wat doe je als je muziek hoort
die je herinnert aan iemand
die jou allang vergeten is

Waarom blijf je even stilstaan
aarzel je om verder te gaan
terwijl het deuntje speelt

Wat doe je als je muziek hoort
die je wegneemt naar tijden
pijnlijk en heerlijk tegelijk

Waarom blijf je even stilstaan
om te denken, overpeinzen, twijfelen
of je er niet iets aan kon veranderen

Hoe komt het dat je verdergaat
van zodra het deuntje uit je hoofd
verdwijnt zo vlug het kwam

Wat doe je als je muziek hoort
die je herinnert aan iemand
die ooit alles betekende voor je

Schreeuw van Evanga 4

2007-03-28T15:56:00.000+01:00

Het eerste gedicht van deel 2: Frivoliteiten. Veel minder donker dan het vorige deel. Vooral de liefde en alle "frivoliteiten" errond komen hier aan bod :p

In een verliefde waanzin
draai ik mij, in bochten
waar enkel gekken zich in bewegen

Voorspelbaar het beleefde
zonder acht op wat is
en al het kwade dat
waarschuwt en beslist
wat komt, wanneer
onverwacht en onsubtiel

Onverschillig, want ik wil

Dromen

2007-03-26T20:06:00.000+01:00

Dromen kunnen toch zo echt lijken, en soms wil je ze ook als echt ervaren. Dromen zijn niet echt, maar kunnen je pijn doen, wanneer je de waarheid toch moet aanschouwen en aanvaarden. Het lijkt een tegenstrijdigheid, maar tegenstrijdigheden bestaan niet. Dromen zijn echt, maar enkel voor zij die erin leven.

Ik keek op van mijn glas
en staarde nog maar eens
in de ogen van die prachtige illusie
ogen die terugkeken
maar er eigenlijk enkel waren
in mijn kleine fantasie
wat het niet minder heerlijk maakte
het gevoel dat iemand je herkent
je wezen ziet en er van houdt

Zelfs al wordt ze niet gezien
door de echte mensen
die me achteloos voorbijlopen
geef mij maar die droom
laat me er maar in leven
ze is alles wat ik wil
behalve echt
voor hen

Schreeuw van Evanga 3

2007-03-26T07:22:00.000+01:00

Het vijfde en laatste gedicht van deel I: Genese. Woensdag post ik het eerste gedicht van deel II: Frivoliteiten. Zoals de naam doet vermoeden iets minder donker :p.

Elke vervuilde en vuile gedachte
spoelt aan in het bewustzijn
eeuwig verdoemd met zonde
die nooit de zijne was

Voedend en opvoedend
wordt vorm gegeven aan het kwaad
dat vol angst, haat en grieven, opstaat

Verlangend het bestaan te wreken
ver van de ogen van zijn scheppers
die onwetend, zichzelf veroordeelden
en hem elke kaart in handen geven

Iets wat ik nog wil opmerken: vandaag op "msn vandaag" verscheen als kop van één van de hoofdartikels "Iran vows to press on with nuke work." Een ongelukkige en onterechte kop, die duidt op de partijdigheid van de uitgever ervan. De westerse landen weten totaal niet of Iran bezig is met een atoomwapen of niet, dat is ook te lezen in het artikel. Een kop is echter een kop, en moet correcte informatie weergeven over de onderstaande inhoud. Zet dat soort kop in een krant en de halve wereld gelooft dat het bewezen is dat Iran een kernbom wil maken. Dit soort partijdigheid is wat het imago van de journalist schaadt, omdat het over de schreef gaat, en doet vermoeden dat de uitgever een persoonlijke agenda heeft.

Ver(re)gaand

2007-03-25T13:38:00.000+01:00

Dit is geen gedicht uit "Schreeuw van Evanga", maar een recent stukje waar ik plots op kwam. Maandagnamiddag zet ik het vijfde gedicht van SvE op de blog. Als iemand een leuke link heeft ivm literatuur of gedichten, zet gerust een comment onder de meest recente post.

In al je plannen zag ik je waanzin
die je gedachten vormden, deden kronkelen
alles wat je geest was, draaide en verdraaide
terwijl ik machteloos toekeek
naar je vrije val, uit de werk'lijkheid

Als met een spons op het strand
trok het leven langzaam weg
langzaam alle vocht sijpelend
in het gulzige zand, niet meer dan
de opdringerige realiteit

Maar hoop is altijd, en eeuwig
gesloten in het hart dat wil
dat alle verdorvenheid en blasfemie
even vergankelijk is
als het gezond verstand, in nood

Schreeuw van Evanga 2

2007-03-23T10:46:00.000Z

Hieronder vind je het vierde gedicht van het eerste deel van mijn bundel (een mondvol?). Wanneer ik aan het einde van mijn bundel kom zal ik eventueel het hele geval in pdf-formaat op de blog zetten. Innieweis, happy reading ^^

De restanten van leven en zonde
vernieuwen en herenigen zich
in een nieuw verderf'lijk orgaan
spuiend de zwartgalligheid
van wat is voorgegaan

Als een krioelende massa
verspreidend, drijvend en verterend
het licht het onderliggende ontbrekend

En zo groeit, een wraak in de maak
om elke zonde terug te geven
aan zij die opdwongen, Zijn bestaan

Schreeuw van Evanga

2007-03-20T20:54:00.000Z

Al enige tijd ben ik bezig met een gedichtenbundel, "Schreeuw van Evanga", waarmee ik blijf struikelen om er een goed einde aan te brengen. Omdat ik wil weten wat jullie ervan denken, en om sommigen misschien wat leesplezier te verschaffen :p zal ik af en toe een stukje op de site zetten. Hier zijn alvast de eerste drie van het eerste deel(tje) ^^

Deel I: Genese

Een zilveren maan schijnt neer
op een onbezoedeld woud
waar vrij de bomen buigen
voor stille wind en vreedzaamheid

Het speelse geweten tiert welig
de zonde in de mens broedt en broeit
gedachten spelen immer
met de weerloze, naïeve prooi

Maar behoedzaam boodt Zij aan
het kwade te vergeven
en meer nog, weg te nemen
om nimmer terug te keren

Het verdorvene verbannen
weggesneden van onder mensenhuid
zodat zij als Haar waren
De eeuwig jonge koningin
de Zuiverheid, in eigen persoon

-----------------

Het zwaard en kuras verloren
verteerd door de tijd die doet vergeten
geen wapens om te verdedigen
want zij zijn er enkel
om het leven te nemen

De nacht brengt enkel duisternis
onbestaande het idee van vuur
vuur brengt brand, brand brengt angst
maar gewillig ontberen zij
wat kwaad en destructief kan zijn

De onwetendheid als een geschenk
onzuiverheden weggedistilleerd
creëerend de goede mens
onnozel en geblinddoekt

-----------------

Maar de Onschuld, die vergaat
vroeg of laat, onafwendbaar
de ommekeer
stapt met rasse schreden voort

Niet merkend dat de hinderlaag
als een ondoordringbaar moeras
de bestemming heeft verzwolgen

Enkel het lichaam wordt gewassen
in de stroom van zuiver water
die vervuild en onteerd, de weg voortzet
tot aan de eindeloze zeeën
de uiterlijke tekens van ons verderf
uitbrakend, in dat ontembaar zoute meer